Obyczajowy 2003

Przeszło dwadzieścia lat temu w pewnym sierocińcu splotły się losy siedmiorga dzieci. Wiktor, Michał, Andrzej, Basia, Leszek, Weronika i Gabriela przyrzekli sobie, że przez resztę życia będą się wspierać i nikt z nich nigdy nie zostanie sam. Ich aniołem - opiekunem była Maria Zięba, która pracowała w tym czasie w domu dziecka i pokochała te dzieci jak swoje. Z czasem ich przyjaźń przerodziła się w więź silniejszą niż więzy krwi. Punktem zwrotnym w życiu wszystkich okazała się tragiczna śmierć Wiktora. Niejasne okoliczności wypadku tylko pogłębiły szok związany z jego przedwczesnym odejściem. Wiktor Brzozowski był szanowanym biznesmenem, szefem prężnie działającej firmy budowlanej, człowiekiem kojarzonym z pieniędzmi i sukcesem. Dla swoich przyjaciół był jednak kimś o wiele ważniejszym. Już w sierocińcu przyzwyczaili się przypisywać mu rolę nieformalnego przywódcy i opiekuna. O tym, że Wiktor dobrze wywiązał się z tego zadania świadczyć może choćby jego ostatnia inwestycja - Dom przy ulicy Wspólnej. Dzięki niemu ludzie, których kochał najbardziej na świecie znaleźli swoje miejsce na ziemi. To właśnie tu, co dnia, przeżywają wraz z rodzinami i przyjaciółmi radości i smutki swojego życia...

Kucharz Makuła zostaje dowódcą ochotniczek, które w ramach eksperymentu trafiają do jednostki wojskowej.

Lilka Janicka – samotna, niezależna kobieta w średnim wieku, traci pracę w muzeum wskutek redukcji etatów. Nie poddaje się jednak, nie dramatyzuje, nie płacze. Wręcz przeciwnie, chce pokazać, jak doskonale radzi sobie w trudnej sytuacji. Przede wszystkim zamierza udowodnić, że może osiągnąć wiele bez mężczyzny u boku, choć wyraźnie jest jej ciężko bez partnera. Janicka postanawia otworzyć galerię sztuki w centrum miasta.