Interia

Motel Destino — To jedna z wielu opowieści z krainy grzechu, która gdzieś tam funkcjonuje na obrzeżach naszego ułożonego świata. Możemy do niej wejść za pomocą kina i potem z niej uciec do swoich codziennych spraw. przeczytaj recenzję

Pan Olbrychski — Dokument biograficzny to oczywiście archiwalia, obowiązkowe fragmenty filmów. przeczytaj recenzję

Screamboat. Krwawa mysz — To nie jest horror dla każdego. Ja na seansie bawiłam się nieźle, ale głównie dlatego, że miałam świadomość tego, w czym biorę udział. W bardzo złym kinie, które zamiast przerażać, może jedynie bawić. przeczytaj recenzję

Grzesznicy — Coogler w autorski sposób bawi się gatunkową konwencją, wplatając w to ważne dla niego wątki społeczne, widoczne też w jego poprzednich produkcjach. A wszystko to w rytm dobrego południowego bluesa. przeczytaj recenzję

Lepiej później niż wcale — Ciepły i pełny empatii obraz międzypokoleniowej przyjaźni, który nas powinien zainteresować z jednego powodu. Ten niezależny film jest powrotem do amerykańskiego kina Małgorzaty Zajączkowskiej. przeczytaj recenzję

Opera! — Brakuje zapowiadanego widowiska. Nie czuję epickości i wyjątkowości. Doceniam stronę techniczną i surrealizm, z którym się płynie aż do finału, ale brakowało mi głębszego przywiązania do bohaterów. przeczytaj recenzję

Bezcenny pakunek — Hazanavicius sięga po animację, by opowiedzieć historię dziecka ocalałego z Holocaustu. I choć stały za tym szczytne intencje, zarówno forma, jak i treść, nie dają rady udźwignąć ciężaru tematu. przeczytaj recenzję

Amator — „Amator” jest banalnym thrillerem, którego twórcy powinni przez napisaniem scenariusza pooglądać filmy akcji maestro Tony’ego Scotta. przeczytaj recenzję

Sanatorium pod Klepsydrą — Do tego projektu, nie wolno przykładać zwyczajowych narzędzi krytycznych. Kino artystów tak szczególnych jak bracia Quay rządzi się własnymi prawami. przeczytaj recenzję

G20 — To film, w czasie którego czujemy się absolutnie obojętni. Szkoda gadać i poświęcać na niego prawie dwie godziny. przeczytaj recenzję