Pełna Sala

Powrót do domu — „Le retour” miał potencjał na film, w którym można się zakochać, niestety twórcy do samego końca nie zdecydowali się, co mają nam do pokazania, co wyraźnie odbiło się na efekcie końcowym. przeczytaj recenzję

Pianoforte — Przewagą „Pianoforte”, które – jestem tego pewien – podbije serca nie tylko polskiej publiczności, pozostaje wzmiankowany humor i szczerość intencji twórców. przeczytaj recenzję

Prawy chłopak — Zmiana flagi narodowej na tęczową może jawić się jako zbyt słodka i optymistyczna wolta. Film nie zamyka się jednak na granicy dwóch przeciwstawnych obszarów. przeczytaj recenzję

Apolonia, Apolonia — Dialog za pośrednictwem kamery buduje intymną tkankę siostrzeństwa, terapeutyzując jednocześnie własne traumy i dodając siły, tak uczestniczkom tego spektaklu, jak i widowni. przeczytaj recenzję

Monster — „Monster” to nieskomplikowane kino, sprawną ręką prowadzone w sposób niezwykle satysfakcjonujący, ale też niepozostawiający zbyt wiele miejsca na własne reinterpretacje. przeczytaj recenzję

Rój — Mnogość wątków i znaczeń nie rozrzedza sedna obrazu. „Rój” wybrzmiewa przede wszystkim jako uniwersalna opowieść o opresyjnym charakterze władzy i wyboistej drodze ku emancypacji. przeczytaj recenzję

Melodia życia — „Melodia życia” jest chwilami naiwna, ale niewątpliwie urzekająca. Przekazuje uniwersalną prawdę o tym, że mimo tragicznych przeżyć trzeba po prostu żyć dalej. Najlepiej z muzyką w sercu. przeczytaj recenzję

Roving Woman — W roztopionej słońcem majowej zieleni, sprzyjającej rozleniwieniu i rozmyślaniom, „Roving Woman” przyjemnie przykleja się do skóry, dając poczucie bezpieczeństwa i ukojenia. przeczytaj recenzję

Ziemia — Chociaż akcja filmu rozłożona jest równomiernie i nie sposób narzekać na nudę, to jednocześnie tempo jest niezwykle senne. przeczytaj recenzję

Armagedon — Choć opowieść Graya może wydawać się rozmyta zbyt wygładzonymi punktami zwrotnymi, to właśnie w subtelności tkwi jej siła. przeczytaj recenzję