micamic justangel
8

W tym filmie nie chodzi o niedorzeczności, które można mnożyć, to licentia poetica, w przypadku filmu artystycznego całkowicie do zaakceptowania. A film na pewno można uznać za artystyczny choćby ze względu na zdjęcia, które wręcz urzekają malarskim klimatem (zauważcie, że w filmie nie ma czerni – prawdziwy malarz nie używa czarnej farby). Do tego uniwersalne przesłanie o wolności, dla której warto umrzeć, niż żyć w zniewoleniu. Sceny z przyrodą, sarny, które się nie boją bohatera i on sam nie strzela do nich z pistoletu, piękny bialy koń podarowany przez głuchoniemą kobietę – to wszystko sprawia, że film staje się odrealniony, magiczny. A gruba kobieta w wysokiej wełnianej czapce, którą wydoił bohater wydaje się jakby żywcem wyjęta z obrazów Dudy-Gracza. Ta scena na pewno na długo zapadnie mi w pamięć. Podobnie jak Emmanuelle Seigner, która prawie nic nie gra a jednak jest genialna.