Diana English jest nowicjuszem w świecie wielkiego ekranu. W swoim debiucie kinowym „Kobiety” (dystrybutor Monolith Video) podjęła się podwójnej roli, reżyserki i scenarzystki. Pierwowzorem filmu stała się sztuka teatralna Carla Boothe’a Lucego, która w 1939 roku została przeniesiona na filmową taśmę (w reżyserii George’a Cukora).

English, współtwórczyni popularnego serialu „Murphy Brown” musiała mieć spory budżet, jeśli główne role obsadziła gwiazdami żeńskiej sceny filmowej. Takie sławy jak Meg Ryan („Bezsenność w Seattle”), Annette Bening („Biegając z nożyczkami”), Eva Mendes („Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta”) czy Debra Lessing („Pretty Man, czyli chłopak do wynajęcia”) otwierają drzwi niejednych salonów, z burżujstwem których wielokrotnie w „Kobietach” mamy do czynienia.

Historia opowiada perypetie grupy wiernych sobie przyjaciółek, które niczym bohaterki „Seksu w wielkim mieście” w swoisty dla siebie sposób stawiają czoła codziennym, zawłaszcza sercowym problemom. Główną postacią, wokół której toczy się akcja „Kobiet” jest Mary Hans (Meg Ryan), szczęśliwa żona finansisty oraz kochająca matka córki, której niesforny okres nastolatki wygląda zza rogu. Życiowa sielanka, o której marzy każda współczesna kobieta. Kiedy apogeum szczęścia sięga wyżyn, jedna wizyta w prestiżowym salonie piękności Sacks, zmienia dotychczasowe życie Mary. Znany z niejednej komedii romantycznej temat męskiej zdrady staje się powodem wielu przemyśleń i trwałych konsekwencji. Mając przy sobie grupę zwariowanych przyjaciółek, które niejednokrotnie szukając leku na całe zło stwarzają wiele zabawnych sytuacji, z czasem wszystko stanie się znacznie prostsze. Trzeba tylko uwierzyć w siebie i walczyć o swoje.

„Kobiety” to film stworzony przez kobietę, dla kobiet i o kobietach. Fenomenem produkcji jest fakt, że podczas blisko dwóch godzin jej trwania na ekranie nie pojawia się żaden mężczyzna. Początkowo nie zauważyłem tego, dopiero po upływie dłuższej chwili doszła do mnie ta totalna feminizacja. Tym razem o facetach się dyskutuje, a nie pokazuje. A rozmów jest bez liku, w końcu przewodnim tematem są mężczyźni, niestety ci niewierni. W kampanii promującej film użyto stwierdzenia, że jest on hollywoodzką odpowiedzią na rodzime „Lejdis”. Kusząca oferta, zwłaszcza dla wielbicieli kina Tomasza Koneckiego, do których ja osobiście nie należę. W rzeczywistości „Kobiety” to miła obyczajówka ze stonowanym humorem oraz treścią pełną życiowej prawdy, czego w polskim wydaniu brakowało. Aktorki spisały się na medal i trudno im cokolwiek zarzucać, tak samo jak całemu filmowi. Debiut Diany English na dużym ekranie uważam za bardzo udany, a teraz dzięki dystrybutorowi Monolith Video każdy z was w zaciszu domowym może się o tym przekonać na własnej skórze. A zapewniam, że warto.

Co więcej... okazuje się, że film jest remake'iem scenariusza z lat 30-tych a plakat jest brzydki jak wagon towarowy. Jest jeszcze gorzej: dystrybutor napisał na nim, że to "hollywoodzka odpowiedź na Lejdis". To nie żart. Wyobrażacie sobie jak Diane English (scenariusz i reżyseria) siedzi z Meg Ryan i Ewą Mendes na siedemsetnym piętrze nowojorskiego apartamentowca i obgryzają paznokcie zastanawiając się jak tu odpowiedzieć na polską komedię feministyczną "Lejdis"? Ja też nie. Zatarłem łapki i ruszyłem na pokaz przybierając pozę nonszalancji i zblazowania licząc na to, że jeśli w ogóle wpuszczą mnie na salę (coś ostrzegali, że tylko dla kobiet) to będę mógł obsmarować obraz zeschniętym tuszem i zjełczałą szminką. Niestety, wiadro cynizmu nie wystarczyło by pogrążyć się w odmętach złośliwości bo... film jest naprawdę dobry! Można oczywiście narzekać na Amerykanów, którzy rozbuchany konsumpcjonizm traktują jako zdrowszy Prozac na wszelkie smutki. Można się stukać w czoło, gdy nie potrafią się dogadać w najprostszych rodzinnych sprawach. Można się obruszać, gdy w dobrej wierze kłamią swoim dzieciom "dla ich dobra". Można się smucić, że ostatnie fajne scenariusze pisali właśnie w latach 30-tych i teraz tylko powielają schematy i efekty specjalne. Ale trzeba im przyznać, że drużynowo potrafią zrobić jakościowo świetny produkt, który ogląda się z sympatią i wychodzi się z kina z uśmiechem na ustach. "Kobiety" to historia żeńskiej przyjaźni w egzotycznym terrarium Nowego Jorku. Każda jest inteligentną, niezależną (przynajmniej mentalnie) panią w prawie-średnim-ale-nie-pytaj wieku. Dialogi są błyskotliwe, każda scena ma sens a postaci są z krwi i kości. Każda z kobiet to oczywiście inna historia, ale wszystkie łączy znajomość światowej mody, kosmetyków i ciągła walka o jakąś pozycję na rynku samców. Poza tym, damska przyjaźń różni się pewnie od męskiej, ale tęsknota za lojalnością jest chyba wszystkim wspólna. Gdy mężczyzna jednej z nich ma romans, pozostałe dowiadują się o tym i wpadają w popłoch. Lojalność zwycięża a przyjaciółki odnajdują nowe drogi ku niezależności. Przez cały film nie zobaczymy na ekranie ani jednego mężczyzny, ale to w ogóle nie szkodzi i dodaje uroku (konieczne sceny konfrontacji ze zdradzającym mężem są podsłuchiwane i omawiane przez gosposię i jej duńską pomocnicę). Nie będzie też strzelania ani przekleństw* ale możecie zabrać do kina swoich facetów, powinni docenić inteligentny dowcip w tym filmie. Zwróćcie też uwagę na drugoplanowe role Bette Midler i gosposi Cloris Leachman.

* Wiecie, w którym polskim filmie najczęściej pada słowo "k**wa"? Właśnie w "Lejdis".