Clarence Brown, właściwie Clarence Leon Brown, urodził się 10 maja 1890 roku w Clinton w stanie Massachusetts jako syn Larkina Browna, zamożnego przemysłowca bawełnianego, oraz Catherine Brown. Stabilna sytuacja finansowa rodziny pozwoliła mu na podejmowanie odważnych decyzji życiowych, w tym porzucenie pewnej kariery inżyniera na rzecz rozwijającego się dopiero przemysłu filmowego. Ukończył studia z zakresu inżynierii mechanicznej i elektrycznej na University of Tennessee w 1910 roku. Początkowo pracował w branży motoryzacyjnej, gdzie zajmował się projektowaniem i rozwojem samochodów. Równolegle rozwijał swoją pasję do lotnictwa – w czasie I wojny światowej służył jako instruktor w US Army Signal Corps, szkoląc pilotów. Fascynacja techniką i maszynami pozostała z nim przez całe życie i znalazła odzwierciedlenie w jego filmach, zwłaszcza w realistycznym podejściu do scen lotniczych, jak w „Night Flight” (1933). Karierę filmową rozpoczął w 1915 roku, kiedy podjął współpracę z francuskim reżyserem Maurice Tourneur. Początkowo był jego asystentem, lecz szybko stał się współpracownikiem i uczniem, przejmując od niego zamiłowanie do kompozycji obrazu i wizualnego wyrafinowania (tzw. pictorialism). Ich wspólna praca zaowocowała m.in. filmem „Ostatni Mohikanin” (1920). Brown do końca życia podkreślał, że wszystko, co wiedział o kinie, zawdzięczał Tourneurowi. W latach 20. rozpoczął samodzielną działalność reżyserską, a w 1926 roku związał się z wytwórnią Metro-Goldwyn-Mayer, gdzie stworzył swoje najważniejsze dzieła. Szybko zyskał opinię jednego z najważniejszych reżyserów studia oraz przydomek „reżysera gwiazd”. Największe sukcesy odniósł dzięki współpracy z Greta Garbo, dla której wyreżyserował takie filmy jak „Flesh and the Devil” (1926), „Anna Christie” (1930) oraz „Anna Karenina” (1935). Pracował także z Joan Crawford i Clarkiem Gable, kształtując ich ekranowe wizerunki. Był również odkrywcą Elizabeth Taylor, którą obsadził w filmie „National Velvet” (1944), mimo początkowych wątpliwości studia. Brown wyróżniał się niezwykłą precyzją pracy – jako jeden z pierwszych reżyserów planował montaż już na etapie zdjęć, dokładnie wiedząc, jakie ujęcia będą potrzebne. Jego podejście, wynikające z inżynieryjnego umysłu, pozwalało ograniczyć nadmiar materiału filmowego i nadawało jego produkcjom wyjątkową spójność. W jego dorobku znalazły się również filmy o dużym znaczeniu społecznym, jak „Intruder in the Dust” (1949), odważna adaptacja powieści Williama Faulknera, poruszająca temat rasizmu i niesprawiedliwości społecznej w amerykańskim Południu. W trakcie kariery Brown otrzymał łącznie osiem nominacji do Nagrody Akademii – sześć za reżyserię oraz dwie jako producent (za „The White Cliffs of Dover” i „The Yearling”). Mimo licznych nominacji nigdy nie zdobył Oscara, co do dziś uznawane jest za jedno z największych przeoczeń Akademii. W życiu prywatnym był czterokrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Paula Pratt, następnie Ona Wilson, później znana aktorka kina niemego Alice Joyce, a ostatnią – Marian Spies, z którą spędził ponad cztery dekady życia. Zakończył karierę filmową w 1952 roku i poświęcił się inwestycjom, głównie w nieruchomości, osiągając znaczny sukces finansowy. Zmarł 17 sierpnia 1987 roku w Santa Monica w Kalifornii w wieku 97 lat na skutek niewydolności nerek. Został skremowany, a jego prochy spoczęły w Forest Lawn Memorial Park w Glendale, w Great Mausoleum (Columbarium of Victory). W testamencie przekazał ponad 13 milionów dolarów University of Tennessee, wspierając rozwój sztuk performatywnych. Na jego cześć uczelnia nazwała swój teatr Clarence Brown Theatre. Clarence Brown pozostaje jednym z najważniejszych twórców klasycznego Hollywood – reżyserem, który potrafił połączyć techniczną perfekcję z wrażliwością artystyczną, tworząc filmy o ponadczasowej wartości i wpływie na rozwój kina.