Pauline Frederick, właściwie Pauline Beatrice Libbey, urodziła się 12 sierpnia 1883 roku w Bostonie w stanie Massachusetts jako córka Richarda O. Libbeya, zamożnego przedsiębiorcy, oraz jego żony. Ojciec stanowczo sprzeciwiał się jej planom aktorskim i po odmowie porzucenia sceny wydziedziczył córkę; pojednanie nastąpiło dopiero na krótko przed jego śmiercią. Aby nie „hańbić” nazwiska rodowego w oczach rodziny, przyjęła sceniczne nazwisko Frederick. Przez całe życie pozostawała silnie związana z matką, która towarzyszyła jej w licznych podróżach zawodowych. Debiut na Broadwayu nastąpił w 1902 roku w sztuce „The Rogers Brothers in Harvard”. W kolejnych latach ugruntowała pozycję jednej z najbardziej wyrazistych aktorek dramatycznych nowojorskiej sceny. Jej klasyczna uroda – często określana w prasie mianem „Girl with the Roman Profile” – stała się elementem jej publicznego wizerunku. Specjalizowała się w rolach kobiet tragicznych i moralnie rozdartych, co naturalnie skierowało ją ku filmowi. Do kina trafiła w połowie drugiej dekady XX wieku, szybko stając się jedną z największych gwiazd Paramount Pictures. W latach 1915–1919 była najlepiej opłacaną aktorką studia, otrzymując honorarium sięgające 7000 dolarów tygodniowo – sumę imponującą w realiach epoki. Wystąpiła m.in. w „Bella Donna”, „Sapho” oraz w „Madame X” (1920), której interpretacja uchodzi za wzorcową dla późniejszych ekranizacji dramatu. Jako jedna z nielicznych gwiazd nie obawiała się przyjmować ról dojrzałych kobiet i matek dorosłych synów, co przedłużyło jej ekranową obecność. W 1928 roku odniosła znaczący sukces w swoim pierwszym filmie dźwiękowym „On Trial”. Jej głos – niski, wyraźny i pełen ekspresji – uznano za jeden z najlepiej brzmiących w Hollywood w początkach ery dźwięku. W latach trzydziestych regularnie występowała także w radiu, recytując poezję i fragmenty ról teatralnych. W 1932 roku powróciła triumfalnie na Broadway w sztuce „When the Bough Breaks”. Jej ostatnim filmem był „Thank You, Mr. Moto” (1937) z Peterem Lorre. W połowie lat dwudziestych odbyła entuzjastycznie przyjęte tournée po Australii. Znana była z zamiłowania do biżuterii i posiadała jedną z najbardziej imponujących prywatnych kolekcji klejnotów w Hollywood. Wspierała młodych aktorów, często wprowadzając ich na scenę u swojego boku. Była pięciokrotnie zamężna: z Frankiem Andrewsem, Willardem Mackiem, Charlesem Rutherfordem, Hugh Chisholmem oraz pułkownikiem Josephem Marmonem. Jej życie prywatne było szeroko komentowane przez prasę, co czyniło ją jedną z najbardziej medialnych postaci swojego czasu. Przez całe życie zmagała się z ciężką astmą. Zmarła 19 września 1938 roku w Beverly Hills w Los Angeles na skutek ataku astmy wywołanego infekcją. Została pochowana na Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Posiada gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 7000 Hollywood Boulevard. Pauline Frederick pozostaje jedną z czołowych gwiazd amerykańskiego kina niemego i wczesnego dźwiękowego – aktorką, która przeniosła tradycję scenicznej tragedii do Hollywood, a dzięki świadomemu doborowi ról dojrzałych potrafiła utrzymać pozycję w okresie gwałtownych przemian technologicznych.