George Bancroft (ur. 30 września 1882 r. w Filadelfii) był amerykańskim aktorem filmowym, znanym z ról twardych, autorytatywnych postaci w kinie niemym i wczesnych filmach dźwiękowych. Przed karierą aktorską Bancroft służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Jako nastolatek zaciągnął się do służby i brał udział m.in. w bitwie w Zatoce Manilskiej podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej. Za akt bohaterstwa – przepłynięcie pod uszkodzonym okrętem w celu dokonania napraw – otrzymał nominację do Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Annapolis, którą ukończył jako oficer. Po odejściu z marynarki około 1906 roku Bancroft próbował swoich sił w show-biznesie. Początkowo występował w wodewilach, a na początku lat 20. XX wieku trafił na Broadway. W 1921 roku zadebiutował w filmie niemym, a jego duża postura i ciemne rysy sprawiły, że często obsadzano go w rolach „twardzieli” i czarnych charakterów. Przełomem okazała się rola w westernie „The Pony Express” (1925). Szczyt kariery Bancrofta przypadł na erę kina niemego i wczesnych filmów dźwiękowych. Współpracował z reżyserem Josefem von Sternbergiem przy kilku znaczących produkcjach: „Underworld” (1927) – rola gangstera Bulla Weeda przyniosła mu rozgłos, „The Docks of New York” (1928), „Thunderbolt” (1929) – za tytułową rolę gangstera Jima Langa otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora. W latach 30. XX wieku jego popularność nieco spadła, a on sam przeszedł do ról drugoplanowych, ale nadal pojawiał się w klasykach kina. Bancroft znany był z trudnego usposobienia i znacznego ego, co mogło przyczynić się do jego decyzji o porzuceniu Hollywood. W 1942 roku, po 17 latach kariery filmowej, przeszedł na emeryturę, aby zostać ranczerem w południowej Kalifornii. Zmarł w Santa Monica 2 października 1956 roku w wieku 74 lat.