Testament Jaracza

Stefan Jaracz, spodziewając się śmierci, napisał list do przyjaciół artystów, nakładając na nich zobowiązanie dążenia do ideału i służby nadrzędnej sprawie. W dokumencie wykorzystano fragmenty z przedwojennego filmu fabularnego Jego wielka miłość (1936), w którym Jaracz zagrał główną rolę byłego aktora pracującego jako sufler i marzącego o sławie. W rzeczywistości sława stała się udziałem bohatera filmu, słynnego aktora teatralnego i filmowego, ocalonego więźnia Oświęcimia. Kondukt żałobny przeszedł ulicami zrujnowanej Warszawy, dowodząc żywotności sztuki nawet w obliczu zagłady. Żałobnicy mijają budynek teatru Ateneum, założonego przez zmarłego „teatru dla mas”. Aktor spoczął na Powązkach w kwaterze zasłużonych. W ostatnim ujęciu widzimy wieniec z napisem „Stefanowi Jaraczowi Film Polski”. Dziś jest patronem nie tylko Teatru Ateneum w Warszawie, ale także teatrów w Łodzi, Olsztynie i Otwocku. Film – wydanie specjalne Polskiej Kroniki Filmowej – zrealizował Jerzy Bossak we współpracy z Władysławem Forbertem, doświadczeni dokumentaliści z Wytwórni Filmowej Wojska Polskiego, powojenni założyciele państwowej kinematografii. opis dystrybutora