Pola Negri, czyli Barbara Apolonia Chałupiec, przeszła drogę od biedy w małym Lipnie na sam szczyt Hollywood, stając się symbolem luksusu i pierwszą prawdziwą europejską diwą kina. Urodziła się 3 stycznia 1897 roku w Lipnie. Jej ojciec, Słowak, Jerzy Chałupiec, został aresztowany przez Rosjan i zesłany na Syberię, co zmusiło młodą Apolonię i jej matkę do przeprowadzki do Warszawy, gdzie żyły w bardzo skromnych warunkach. Marzyła o karierze baletnicy, jednak choroba płuc (gruźlica) przekreśliła te plany, kierując ją w stronę aktorstwa. Zadebiutowała w warszawskim Teatrze Małym, a w filmie w 1914 roku „Niewolnica zmysłów”. Przyjęła pseudonim na cześć włoskiej poetki Ady Negri. Wyjechała do Berlina, gdzie współpraca z reżyserem Ernstem Lubitschem (m.in. film „Madame DuBarry”) otworzyła jej drzwi do światowej sławy. W 1923 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Paramount Pictures i stała się najlepiej opłacaną aktorką tamtych lat. Kreowała role egzotycznych femme fatale, wprowadzając do Hollywood europejski szyk i ekstrawagancję. Jej życie było równie dramatyczne jak filmy, w których grała. Romansowała z Charliem Chaplinem, a jej narzeczonym był bożyszcze kobiet Rudolf Valentino. Po jego nagłej śmierci urządziła widowiskowy manifest żałoby, co przez wielu zostało uznane za chwyt marketingowy. Miała dwóch mężów arystokratów, dzięki czemu mogła tytułować się hrabiną i księżną. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jej kariera wyhamowała, częściowo przez niski głos i silny akcent. Wróciła na krótko do Niemiec, a po wybuchu II wojny światowej na stałe osiadła w USA. Zmarła 1 sierpnia 1987 roku w San Antonio w wieku 90 lat.