PPola Negri, właściwie Barbara Apolonia Chałupiec, urodziła się 3 stycznia 1897 roku w Lipnie (wówczas w zaborze rosyjskim). Była córką Jerzego Chałupca – z pochodzenia Słowaka – oraz Eleonory z Kiełczewskich. Po zesłaniu ojca na Syberię wychowywała się z matką w Warszawie w trudnych warunkach materialnych. Uczyła się w Warszawskiej Szkole Baletowej, jednak choroba płuc (gruźlica) zakończyła jej plany kariery tanecznej. Zwróciła się w stronę aktorstwa i rozpoczęła naukę w szkole dramatycznej. Zadebiutowała w warszawskim Teatrze Małym, a w filmie w 1914 roku w „Niewolnicy zmysłów”. Przyjęła pseudonim na cześć włoskiej poetki Ady Negri. Przełom przyniosła współpraca z Ernstem Lubitschem w Berlinie – „Madame DuBarry” (1919) i „Sumurun” (1920) uczyniły ją międzynarodową gwiazdą. W 1923 roku została sprowadzona do Hollywood przez Paramount Pictures jako pierwsza europejska gwiazda zakontraktowana na tak prestiżowych warunkach. Jej sukces otworzył drogę kolejnym aktorkom z Europy, m.in. Grecie Garbo i Marlenie Dietrich. Wystąpiła w filmach „Bella Donna” (1923), „The Spanish Dancer” (1923) oraz „Hotel Imperial” (1927), kreując wizerunek namiętnej, egzotycznej femme fatale. Była ikoną stylu – lansowała czerwony lakier do paznokci u stóp, turbany i orientalne inspiracje w modzie. Jej życie prywatne budziło ogromne zainteresowanie mediów. Była łączona z Charliem Chaplinem, a jej narzeczonym był Rudolf Valentino. Podczas jego pogrzebu w 1926 roku publicznie manifestowała żałobę, co wywołało sensację i podzieliło opinię publiczną. Dwukrotnie wychodziła za mąż – za Eugeniusza Dąmbskiego (małżeństwo unieważnione) oraz za księcia Serge’a Mdivaniego, dzięki czemu używała tytułu księżnej. Nadejście kina dźwiękowego osłabiło jej pozycję w Hollywood – niski głos i silny akcent ograniczyły liczbę proponowanych ról. Odniosła jednak sukces w Niemczech filmem „Mazurka” (1935). W 1951 roku otrzymała obywatelstwo amerykańskie, ostatecznie wiążąc swoje życie ze Stanami Zjednoczonymi. W 1970 roku opublikowała autobiografię „Memoirs of a Star”, która do dziś stanowi ważne źródło wiedzy o jej życiu, choć historycy zwracają uwagę na jej skłonność do upiększania niektórych faktów. Ostatnie lata spędziła w San Antonio w Teksasie. Pola Negri zmarła 1 sierpnia 1987 roku w San Antonio w wieku 90 lat na skutek zapalenia płuc będącego powikłaniem choroby nowotworowej (guza mózgu), o której wiedziała i której leczenia operacyjnego odmówiła. Została pochowana na cmentarzu Calvary Cemetery w Los Angeles. Pozostaje jedną z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci światowego kina niemego – pierwszą europejską diwą Hollywood, symbolem luksusu, skandalu i międzynarodowej sławy w złotej erze filmu.