Alberta Vaughn była jedną z najjaśniejszych gwiazd amerykańskiego kina niemego i wczesnych westernów dźwiękowych. Urodziła się 27 czerwca 1904 w Ashland w Kentucky. Jej droga do sławy rozpoczęła się od zwycięstwa w konkursie na „najładniejszą dziewczynę w Kentucky”, co otworzyło jej drzwi do Los Angeles w wieku 16 lat. Do świata filmu wprowadził ją legendarny komik Buster Keaton, który przedstawił ją producentowi Mackowi Sennettowi. Karierę zaczynała jako statystka oraz jedna ze słynnych „Bathing Beauties” u Sennetta, szybko awansując do ról pierwszoplanowych w komediach krótkometrażowych. Największe sukcesy odnosiła w latach 20. XX wieku. Została uznana za jedną z najbardziej obiecujących młodych aktorek roku, dzieląc ten tytuł m.in. z Clarą Bow. Wystąpiła w około 130 produkcjach. Do jej najważniejszych ról należą występy w "The Adorable Deceiver" (1926) oraz w westernie "Randy Rides Alone" (1934), gdzie partnerowała młodemu Johnowi Wayne’owi. Była znana głównie jako pełna wigoru aktorka komediowa, często parodiująca ówczesne wielkie dramaty filmowe. Jej kariera zaczęła słabnąć wraz z nadejściem ery dźwiękowej. W 1935 roku, w wieku zaledwie 31 lat, wycofała się z aktorstwa po występie w filmie "The Live Wire". Jej życie po Hollywood było naznaczone osobistymi trudnościami. Była kilkakrotnie mężatką, m.in. z Josephem Egli (dyrektorem ds. castingu w Paramount) oraz Johnem R. Thompsonem. Jej siostrą była inna znana aktorka, Ada Mae Vaughn. W latach 40. kilkakrotnie trafiała do aresztu w związku z nadużywaniem alkoholu oraz naruszeniem zasad zwolnienia warunkowego (m.in. za zawarcie małżeństwa bez zgody kuratora). Alberta Vaughn zmarła na nowotwór w 1992 roku w wieku 87 lat. Została pochowana na cmentarzu Valhalla Memorial Park w North Hollywood.