Marjorie White

1904-07-22
Winnipeg, Manitoba, Kanada

Marjorie White, właściwie Marjorie White Hicks, urodziła się 22 lipca 1904 roku w Winnipeg w prowincji Manitoba w Kanadzie jako córka George’a White’a i Mary Nettie Smith. Pochodziła z wielodzietnej rodziny artystycznej; wraz z rodzeństwem występowała jako część zespołu „The Winnipeg Kids”. Od najmłodszych lat związana była ze sceną, zdobywając doświadczenie w występach wodewilowych. Nie ukończyła formalnej szkoły aktorskiej – jej warsztat kształtował się w praktyce scenicznej. W dorosłym życiu tworzyła z mężem Edwinem J. Hicksem, występującym pod pseudonimem Eddie Tierney, duet wodewilowy „White & Tierney”. Było to jej jedyne małżeństwo. Nie miała dzieci. Dynamiczny styl sceniczny, żywiołowość oraz niski wzrost (około 145 cm) sprawiały, że była określana jako „dynamit w małej paczce”. Na początku lat 30. podpisała kontrakt z Fox Film Corporation i stała się jedną z charakterystycznych twarzy wczesnych musicali dźwiękowych. Wystąpiła m.in. w „Sunny Side Up” (1929), „Just Imagine” (1930) oraz „The Brat” (1931). Jej najbardziej rozpoznawalnym występem pozostaje udział w krótkometrażowej komedii „Woman Haters” (1934), pierwszym filmie zespołu The Three Stooges dla Columbia Pictures, w którym zagrała nowo poślubioną żonę bohatera granego przez Larry’ego Fine’a. 20 sierpnia 1935 roku w Santa Monica uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu jako pasażerka pojazdu prowadzonego przez Joelectę Perry. Samochód zderzył się z innym autem i dachował, a Marjorie White została przygnieciona. Zmarła 21 sierpnia 1935 roku w szpitalu w wyniku krwotoku wewnętrznego, w wieku 31 lat. Została pochowana na cmentarzu Calvary Cemetery w Los Angeles; na nagrobku widnieje nazwisko Marjorie White Hicks. Marjorie White należała do pokolenia artystek, które przeniosły energię wodewilu do pierwszych hollywoodzkich musicali. Jej sceniczna ekspresja, komediowy temperament i charakterystyczna fizyczność uczyniły ją jedną z najbardziej wyrazistych postaci wczesnej ery dźwiękowej, a przedwczesna śmierć przerwała karierę, która zapowiadała się na znacznie dłuższą i bardziej znaczącą obecność w historii amerykańskiej komedii muzycznej. Marjorie była tak ceniona przez studio Fox, że planowano dla niej własną serię komediową, w której jej niski wzrost miał być ogrywany w zestawieniu z bardzo wysokimi aktorami. Jej śmierć była szokiem dla środowiska Hollywood – gazety pisały o „zgaśnięciu najjaśniejszej iskierki wodewilu”, a w jej pogrzebie uczestniczyło wielu komików, którzy podziwiali jej niespożytą energię.

W dorosłym życiu tworzyła z mężem Edwinem J. Hicksem, występującym pod pseudonimem Eddie Tierney, duet wodewilowy „White & Tierney”. Było to jej jedyne małżeństwo. Nie miała dzieci. Dynamiczny styl sceniczny, żywiołowość oraz niski wzrost (około 145 cm) sprawiały, że była określana jako „dynamit w małej paczce”.

Na początku lat 30. podpisała kontrakt z Fox Film Corporation i stała się jedną z charakterystycznych twarzy wczesnych musicali dźwiękowych. Wystąpiła m.in. w „Sunny Side Up” (1929), „Just Imagine” (1930) oraz „The Brat” (1931). Jej najbardziej rozpoznawalnym występem pozostaje udział w krótkometrażowej komedii „Woman Haters” (1934), pierwszym filmie zespołu The Three Stooges dla Columbia Pictures, w którym zagrała nowo poślubioną żonę bohatera granego przez Larry’ego Fine’a.

20 sierpnia 1935 roku w Santa Monica uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu jako pasażerka pojazdu prowadzonego przez Joelectę Perry. Samochód zderzył się z innym autem i dachował, a Marjorie White została przygnieciona. Zmarła 21 sierpnia 1935 roku w szpitalu w wyniku krwotoku wewnętrznego, w wieku 31 lat. Została pochowana na cmentarzu Calvary Cemetery w Los Angeles; na nagrobku widnieje nazwisko Marjorie White Hicks.

Marjorie White należała do pokolenia artystek, które przeniosły energię wodewilu do pierwszych hollywoodzkich musicali. Jej sceniczna ekspresja, komediowy temperament i charakterystyczna fizyczność uczyniły ją jedną z najbardziej wyrazistych postaci wczesnej ery dźwiękowej, a przedwczesna śmierć przerwała karierę, która zapowiadała się na znacznie dłuższą i bardziej znaczącą obecność w historii amerykańskiej komedii muzycznej. Marjorie była tak ceniona przez studio Fox, że planowano dla niej własną serię komediową, w której jej niski wzrost miał być ogrywany w zestawieniu z bardzo wysokimi aktorami. Jej śmierć była szokiem dla środowiska Hollywood – gazety pisały o „zgaśnięciu najjaśniejszej iskierki wodewilu”, a w jej pogrzebie uczestniczyło wielu komików, którzy podziwiali jej niespożytą energię.