Winsor McCay, właściwie Zenas Winsor McCay, urodził się 26 września 1869 roku w Woodstock w prowincji Ontario w Kanadzie jako syn Roberta McKaya (który później zmienił pisownię nazwiska na McCay) oraz Janet Murray. Wkrótce po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie dorastał i rozwijał swój talent artystyczny. Od najmłodszych lat wykazywał niezwykłe zdolności rysunkowe. Nie posiadał formalnego wykształcenia artystycznego, lecz rozwijał się jako samouk, pracując jako ilustrator oraz rysownik w muzeach osobliwości i prasie. Przełomem w jego karierze było zatrudnienie w „New York Herald”, gdzie stworzył jedne z najważniejszych komiksów w historii, w tym „Little Nemo in Slumberland” (1905), uznawany za arcydzieło narracji wizualnej. Równolegle tworzył także bardziej mroczny cykl „Dream of the Rarebit Fiend”, publikowany pod pseudonimem Silas, ukazujący surrealistyczne koszmary dorosłych bohaterów. McCay był jednym z największych pionierów animacji. Jego film „Little Nemo” (1911) zaprezentował niespotykaną dotąd płynność ruchu, a „Gertie the Dinosaur” (1914) wprowadził do animacji postać o wyraźnej osobowości. Podczas pokazów wodewilowych McCay wchodził w interakcję z animowaną postacią – rzucał w stronę ekranu jabłko, które „łapała” Gertie – co było jednym z pierwszych przykładów połączenia żywego występu z animacją. Był również innowatorem technicznym. Eksperymentował z systemem rejestracji rysunków, co pozwalało na zachowanie stabilności obrazu, oraz stosował powtarzalne cykle ruchu, które stały się fundamentem późniejszej animacji. Jego film „The Sinking of the Lusitania” (1918) był jednym z pierwszych przykładów animacji o charakterze dokumentalnym, ukazującym tragiczne wydarzenia historyczne z niezwykłą dbałością o szczegóły. Mimo ogromnego talentu jego działalność była ograniczana przez pracodawcę, Williama Randolpha Hearsta, który zabronił mu występów wodewilowych i oczekiwał skupienia na pracy prasowej. Konflikt ten znacząco wpłynął na dalszy rozwój jego kariery. Był żonaty z Maude McCay, z którą miał dwoje dzieci. Jego życie prywatne pozostawało stosunkowo stabilne, szczególnie na tle innych artystów epoki. Zmarł 26 lipca 1934 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w wieku 64 lat w wyniku udaru mózgu. Został pochowany na cmentarzu Cemetery of the Evergreens w dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Winsor McCay pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii sztuki wizualnej i animacji – pionierem, który wyznaczył standardy płynności ruchu, narracji obrazkowej i pracy z postacią, inspirując kolejne pokolenia twórców, w tym Walta Disneya.