Gordon Warren Wiles urodził się 10 października 1904 roku w St. Louis w stanie Missouri. Był synem Alberta Wilesa, szanowanego lekarza praktykującego w Jerseyville. Gordon odebrał edukację, która otworzyła mu drogę do prestiżowej Akademii Wojskowej w West Point, jednak jego życie potoczyło się w innym kierunku po tym, jak został z niej usunięty. Z zawodu był wybitnym scenografem (art director), projektantem produkcji oraz reżyserem filmowym, a swoją karierę w przemyśle rozrywkowym budował od podstaw po przeprowadzce do Los Angeles. Do jego największych osiągnięć zawodowych należy zdobycie Oscara za najlepszą scenografię w 1932 roku za film Transatlantic. Był to moment przełomowy, ponieważ Wiles rzadko później ograniczał się tylko do jednej roli; w kolejnych latach z powodzeniem łączył funkcje scenografa i reżysera, co w tamtym okresie było zjawiskiem wyjątkowym. Do jego najważniejszych dzieł reżyserskich należą takie produkcje jak kryminał noir The Gangster (1947) oraz filmy Charlie Chan's Secret (1936) i Prison Train (1938), które do dziś są cenione za unikalną warstwę wizualną. W życiu osobistym Gordon Wiles uchodził za postać barwną i nieco ekscentryczną, co przejawiało się między innymi w jego częstych zmianach miejsca zamieszkania – krążyły opowieści, że przeprowadzał się niemal każdego roku swojego dorosłego życia. Choć informacje o jego małżeństwach i dzieciach są słabiej udokumentowane niż jego dorobek artystyczny, w środowisku Hollywood był zapamiętany jako wizjoner, który potrafił nadać niskobudżetowym produkcjom wygląd wielkich, luksusowych widowisk dzięki swojej niezwykłej wyobraźni architektonicznej. Gordon Wiles zmarł przedwcześnie 17 października 1950 roku w Los Angeles w Kalifornii, zaledwie tydzień po swoich czterdziestych szóstych urodzinach. Przyczyną jego śmierci był guz mózgu, który przerwał jego dynamicznie rozwijającą się karierę reżyserską. Został pochowany w Los Angeles, pozostawiając po sobie opinię jednego z najzdolniejszych architektów filmowych swoich czasów. Mimo zdobycia Oscara za scenografię Wiles zawsze marzył o reżyserii i był jednym z niewielu artystów tamtej epoki, któremu udało się skutecznie przeskoczyć z działu plastycznego na fotel reżyserski. Jego talent do tworzenia nastrojowych i mrocznych przestrzeni sprawił, że jego późniejsze filmy noir, takie jak The Gangster, są do dziś analizowane przez historyków kina pod kątem mistrzowskiego wykorzystania cienia i kompozycji architektonicznej. Ciekawostką jest fakt, że jego usunięcie z West Point, które mogło zrujnować mu życie, ostatecznie popchnęło go do wyjazdu do Kalifornii, gdzie jego wrodzony upór i "kolorowy" styl bycia pozwoliły mu błyskawicznie wspiąć się na szczyt hierarchii w studiach filmowych.