Pressboki

O filmie

„[REC] 2” to druga, jeszcze mroczniejsza, odsłona przerażającej wizji zrodzonej w umysłach wielokrotnie nominowanego i nagradzanego reżyserskiego duetu, Balaguero - Plaza. Duetu, który zarówno przez krytykę, jak i widzów został okrzyknięty wskrzesicielami kina grozy, do niedawna uważanego za gatunek filmowy wyeksploatowany już do granic możliwości.

„[REC] 2” rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu części pierwszej. Do skażonego budynku wysłana zostaje doborowa jednostka antyterrorystyczna w celu opanowania sytuacji. Jednak nawet ich wyposażenie i przeszkolenie może nie wystarczyć w starciu z tym, co czeka ich w odciętej od świata kamienicy…

Twórcy postanowili odłączyć się od głównego nurtu gatunku, w którym prym wiodą drogie hollywoodzkie produkcje. Postanowili zrezygnować z efektów specjalnych na rzecz, wydawałoby się, prostych sztuczek, takich jak gra świateł, wąskie kadry i kamera rejestrująca „z ręki”. Okazało się, że dzięki tym technikom udało się wyzwolić w widzach pierwotny strach, którego już nie wzbudza dosłowności i dosadności wysokobudżetowych produkcji zza oceanu. Dostrzegli to również jurorzy festiwali filmowych – „[REC] 2” został doceniony na prestiżowych festiwalach w Wenecji, Sitges czy Toronto.

W pierwszej części horroru ekipa lokalnej telewizji ma zrealizować reportaż o pracy strażaków. Reporterka Angela Vidal i operator towarzyszą brygadzie strażaków w nocnym dyżurze. Czekają na zgłoszenia. Pierwsza interwencja dotyczy hałasu dobiegającego z mieszkania pewnej staruszki. Strażacy razem z ekipą telewizyjną jadą na miejsce, nie spodziewając się, że na miejscu spotka ich piekło. Gdy pierwszy strażach zostaje zaatakowany i pogryziony przez lokatorkę feralnego mieszkania, która zapadła na jakąś dziwną chorobę, próbują ściągnąć pomoc. Okazuje się jednak, że budynek został otoczony przez policję i nikt nie ma prawa ani z niego wyjść, ani do niego wejść. W środku kamienicy trwa koszmar i walka o przetrwanie. Kamera jest prawdziwym świadkiem wydarzeń, cały czas jest włączona i rejestruje przerażające wydarzenia, które mają miejsce w odizolowanym domu.

Akcja „[REC] 2” rozpoczyna się kilka minut po zajściach, które stanowiły fabułę pierwszej części. Policjanci z jednostki specjalnej zabezpieczają budynek, jak zawsze wtedy, gdy jest zagrożenie epidemiologiczne. Rozkładają tunele, przez które za chwilę dostaną się do wnętrza. Wiedzą, że w środku spotkają osoby, które zapadły na dziwną i bardzo niebezpieczną chorobę, która zamienia ich w żądne krwi bestie. Jest z nimi lekarz, specjalista od wirusów, wydelegowany przez Ministerstwo Zdrowia, który ma pobrać próbki wirusa i przeprowadzić test. Uzbrojeni po zęby, z kamerami na hełmach, doskonale wyszkoleni policjanci wkraczają do środka, by zaprowadzić porządek w budynku. Trafiają w sam środek piekła. Ich nowoczesny sprzęt i wyszkolenie okazują się dziecinną zabawką w konfrontacji z nieznanym… Co tak naprawdę spotykają na swej drodze: zombie czy demony? Bezpośrednią i beznamiętną relację przekazują kamery zamontowane na ich hełmach. One nagrają każdy szmer, jęk, krzyk i pokażą cały koszmar.

O pierwszej części „[REC]”, krytycy pisali: „Totalna rewolucja w historii filmów grozy!” (Reel Film Reviews), „Aby nie umrzeć ze strachu, musisz sobie ciągle powtarzać, że to tylko film!” (Sky Movies), „Czegoś takiego jeszcze nie było!” (Channel 4 Film). Druga część, „[REC] 2”, jest jeszcze lepsza.

„Jeden z najbardziej udanych sequeli horroru w historii kina...” David Nusair, „Reel Film Reviews”

„To imponujące dzieło gatunku horroru!” Scott Weinberg, FEARnet.com

„[REC] 2” to strach podawany non-stop, od początku do końca, bez chwili wytchnienia. Rozedrgane kamery wydobywają z ciemności najbardziej przerażające obrazy, głośniki rejestrują histeryczne krzyki i najbardziej przytłumione dźwięki. Maksymalny poziom adrenaliny!” Mike Goodridge, „Screen International”

„Chwyta widzów za gardło i nie puszcza...”

Brad Miska, „Bloody Disgusting”

Reżyser o filmie

Jaume Balagueró i Paco Plaza filmem „[REC] 2” postanowili podziękować widzom, którzy docenili nowatorstwo pierwszej części filmu i uznali go za jeden z najlepszych horrorów wszechczasów.

„O filmie nie można mówić, że jest skończony, zanim po raz pierwszy nie obejrzą go widzowie. Wtedy dopiero nabiera ostatecznego kształtu. To tak, jak dziecko, które rodząc się łyka pierwszy haust powietrza. Z filmem jest podobnie. Począwszy od tej chwili, za każdym razem kiedy ktoś go ogląda, film żyje własnym życiem, rozwija się i zmienia. Staje się niezależnym tworem, który wymyka się spod kontroli swoich twórców. Dowiedzieliśmy się o tym dzięki „[Rec]”. Ten film stał się fenomenem osiągając niewyobrażalne dla nas rozmiary. Od pierwszych projekcji byliśmy świadkami czegoś nieprawdopodobnego: po każdym pokazie film stawał się coraz mocniejszy w swojej wymowie. Każdy kolejny widz dawał mu większą niezależność, więcej siły do dalszego rozwoju z dala od nas i naszych kontekstów. Zadziwiające było także to, że my także odkrywaliśmy nowe sekrety, niezauważone elementy fabuły, przyjmowaliśmy nowe punkty widzenia. Z każdą projekcją traciliśmy go, bo stawał się własnością widowni. I rósł! Przy wielu okazjach, po pokazach dla różnej widowni, w czasie spotkań z widzami byliśmy zaskakiwani interpretacjami, o których wcześniej nie myśleliśmy. Widzowie odkrywali przed nami dziwne i pozornie nieistotne szczegóły, które nabierały znaczenia, a których nie byliśmy świadomi w trakcie realizacji. Chcieliśmy wiedzieć o nich więcej. Śledziliśmy wątki, które jedynie naszkicowaliśmy, bez ich rozwijania. Wszystko po to, by odkryć w naszym filmie więcej i opisać je jeszcze raz. Dlatego powstał „[REC] 2”. By pokazać widzom, że się od nich uczymy niezwykłej sztuki interpretacji i odpowiadamy na ich potrzeby. Ten film jest specjalnym podziękowaniem dla widzów, którzy dali życie jego poprzednikowi. Jest podziękowaniem za ich entuzjazm i wyobraźnię. Na swój sposób to oni go stworzyli. To ich dzieło”

Twórcy są zafascynowani „telewizją na żywo” i grami FPP - Paco Plaza tłumaczył swój zachwyt w ten sposób: „Te programy są niesamowite, bo próbują nam wmówić, że odzwierciedlają rzeczywistość. To oczywiście nieprawda, one ją kreują. Czynią to jednak tak umiejętnie, że bez trudu przekonują nas, że to, co widzimy, to prawdziwy, realny świat. Współcześnie człowiek jest tak dalece uzależniony od mediów, że przyjmuje do wiadomości i uznaje za naprawdę ważne tylko te rzeczy, które poznaje za ich pośrednictwem. Można powiedzieć, że to czego nie ma w telewizji, nie istnieje w świadomości ludzi. Przyjmując ten punkt widzenia i bazując na tej obserwacji stworzyliśmy koncepcję „[Rec]”. Podobnie, jak w pierwszej części, zależało nam, by film był jak najbardziej realistyczny. By ta wstrząsająca historia rozgrywała się na oczach widzów w czasie rzeczywistym. Nikt wcześniej tego nie zrobił. Jesteśmy przekonani, że na tym polega fenomen tego tytułu. Widz uczestniczy w zdarzeniach, bo są one tak pokazane i zmontowane, że iluzja uczestnictwa jest niezwykle sugestywna.”

Już wiadomo, że powstanie „[REC] 3”, ale Plaza i Balagueró najprawdopodobniej nie będą jego reżyserami. Pracują nad innymi projektami. Będą jednak czuwać nad całością, tak, by film nie zatracił swego nowatorskiego ducha.