Frank Tuttle urodził się 6 sierpnia 1892 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako syn George’a Tuttle’a oraz Emmy Tuttle. Był amerykańskim reżyserem filmowym i scenarzystą, którego działalność obejmowała zarówno okres kina niemego, jak i złotą erę Hollywood. Odebrał staranne wykształcenie na Yale University, gdzie był redaktorem prestiżowego magazynu satyrycznego „Yale Record”. To właśnie tam rozwijał swoje poczucie humoru i umiejętność budowania dowcipu, które stały się fundamentem jego późniejszej pracy w przemyśle filmowym. Karierę rozpoczął od pisania napisów do filmów niemych, co wymagało precyzyjnego operowania językiem i rytmem narracji. W drugiej dekadzie i w latach 20. XX wieku związał się z wytwórnią Paramount Pictures, gdzie szybko zdobył pozycję jednego z najbardziej wszechstronnych reżyserów systemu studyjnego. Realizował filmy w różnych gatunkach – od komedii i melodramatów po produkcje sensacyjne i kryminalne. Wczesnym przykładem jego zainteresowania mroczniejszą tematyką był film „The Benson Murder Case” (1930), należący do pierwszych hollywoodzkich prób przedstawienia historii o seryjnym mordercy. W kolejnych latach potwierdził swoją wszechstronność, reżyserując także filmy muzyczne, w tym „Waikiki Wedding” (1937) z Bingiem Crosbym. Największe znaczenie w jego dorobku zajmuje jednak film „This Gun for Hire” (1942), który uznawany jest za jeden z fundamentów kina noir. Produkcja ta nie tylko ugruntowała pozycję Alana Ladda jako gwiazdy, ale również po raz pierwszy połączyła go na ekranie z Veronicą Lake, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych duetów tego gatunku. Tuttle był również cenionym adaptatorem literatury, pracując nad ekranizacjami dzieł takich autorów jak Dashiell Hammett czy Graham Greene. Jego filmy wyróżniały się umiejętnością przenoszenia na ekran złożonej atmosfery i psychologii postaci charakterystycznej dla literackiego kryminału. Najbardziej dramatycznym momentem jego życia zawodowego był okres powojenny, kiedy został wezwany przed Komisję ds. Działalności Antyamerykańskiej (HUAC). W przeciwieństwie do wielu twórców, którzy odmawiali współpracy, Tuttle zdecydował się zeznawać i wskazał nazwiska 36 osób z branży filmowej jako sympatyków komunizmu. Decyzja ta pozwoliła mu uniknąć wpisania na czarną listę i kontynuować karierę, jednak miała poważne konsekwencje dla jego reputacji w środowisku filmowym, gdzie do końca życia pozostawał postacią kontrowersyjną. W wyniku napiętej atmosfery politycznej oraz ograniczeń zawodowych wyjechał na pewien czas do Europy, gdzie kontynuował pracę reżyserską. Jednym z filmów z tego okresu był „Island of Desire” (1952), stanowiący próbę odnalezienia się poza hollywoodzkim systemem studyjnym. W życiu prywatnym Frank Tuttle był żonaty z Fredricą V. Sager, którą poślubił w 1923 roku. Mieli troje dzieci: Fredericę, Helen oraz Pamelę. Frank Tuttle zmarł 6 stycznia 1963 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 70 lat. Zmarł we śnie na skutek niewydolności serca. Został skremowany w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles, gdzie spoczywają jego prochy. Jego dorobek obejmuje szeroki zakres gatunków filmowych, a jego twórczość – szczególnie w obrębie kina noir i adaptacji literackich – stanowi istotny element historii klasycznego Hollywood, ukazując zarówno artystyczną wszechstronność, jak i złożoność losów twórców działających w burzliwym okresie XX wieku.