Lon Chaney, właściwie Alonzo Chaney, urodził się 1 kwietnia 1883 roku w Colorado Springs w stanie Kolorado jako syn Franka H. Chaneya i Emmy Alice Kennedy. Oboje jego rodzice byli głuchoniemi, co miało ogromny wpływ na jego rozwój artystyczny. Już jako dziecko nauczył się komunikacji za pomocą gestów, mimiki i pantomimy, pomagając rodzicom w kontaktach ze światem zewnętrznym. Ta umiejętność stała się później jednym z fundamentów jego niezwykle sugestywnej gry aktorskiej. W młodym wieku opuścił szkołę, aby pomagać w domu i opiekować się chorą matką, a zawodu uczył się w praktyce, pracując jako rekwizytor, scenograf i technik w operze w Colorado Springs. Na początku XX wieku rozpoczął karierę sceniczną w objazdowych zespołach teatralnych. Do filmu trafił około 1912 roku, lecz prawdziwy przełom w jego karierze nastąpił w latach 20., kiedy stał się jedną z największych gwiazd kina niemego. Dzięki niezwykłemu talentowi do transformacji fizycznej i samodzielnie projektowanym charakteryzacjom zyskał przydomek „The Man of a Thousand Faces”. Chaney sam opracowywał skomplikowane techniki makijażu i deformacji twarzy, wykorzystując protezy, druty, uprzęże oraz własne rozwiązania mechaniczne. Był przy tym bardzo zazdrosny o swoje metody – pracował często w odosobnieniu, a notatki dotyczące charakteryzacji trzymał w tajemnicy przed innymi specjalistami z wytwórni MGM. Do jego najbardziej znanych ról należą Quasimodo w filmie „The Hunchback of Notre Dame” w reżyserii Wallace’a Worsleya oraz Erik w „The Phantom of the Opera” w reżyserii Ruperta Juliana. Wystąpił także w takich produkcjach jak „The Miracle Man”, „He Who Gets Slapped” w reżyserii Victora Sjöströma oraz „The Unknown” w reżyserii Toda Browninga. Jednym z najbardziej zagadkowych tytułów jego filmografii jest „London After Midnight” z 1927 roku, który uchodzi dziś za najsłynniejszy zaginiony film w historii kina – ostatnia znana kopia została zniszczona w pożarze archiwum MGM w 1965 roku. Chaney słynął z niezwykłego poświęcenia dla ról. W „The Hunchback of Notre Dame” nosił ciężki garb i specjalne uprzęże powodujące realny ból, a w filmie „The Unknown” przez długie godziny krępował ramiona, aby stworzyć iluzję człowieka pozbawionego rąk. Jego zdolność do całkowitej transformacji była tak imponująca, że w Hollywood krążył żart: „Nie nadepnij na tego pająka, to może być Lon Chaney w charakteryzacji.” Dzięki mistrzowskiemu opanowaniu pantomimy jego role były zrozumiałe dla widzów na całym świecie, nawet bez dialogów czy napisów. U schyłku życia wystąpił w jednym z pierwszych swoich filmów dźwiękowych – „The Unholy Three” z 1930 roku, będącym remakiem jego wcześniejszego filmu niemego. W tej produkcji zaprezentował niezwykłą zdolność modulacji głosu, wcielając się w kilka różnych postaci i używając odmiennych barw głosu. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. W 1905 roku poślubił Frances Cleveland Creighton, znaną jako Cleva Creighton. Z tego związku urodził się syn Creighton Chaney, który później zasłynął jako aktor Lon Chaney Jr. Początkowo nie planował on kariery filmowej i pracował m.in. jako hydraulik; dopiero trudna sytuacja finansowa po śmierci ojca skłoniła go do podjęcia aktorstwa i przyjęcia jego słynnego nazwiska scenicznego. Małżeństwo Chaneya z Cleva Creighton zakończyło się rozwodem w 1913 roku. W 1915 roku aktor ożenił się ponownie z Hazel Hastings Smith, z którą pozostał do końca życia. Lon Chaney zmarł 26 sierpnia 1930 roku w Hollywood w Kalifornii w wieku 47 lat. Bezpośrednią przyczyną śmierci był nagły krwotok z gardła będący powikłaniem raka krtani. Został pochowany na Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Podczas jego pogrzebu w Hollywood zarządzono dwuminutową ciszę, co było wyrazem ogromnego szacunku dla jego wkładu w rozwój sztuki filmowej. Lon Chaney pozostaje jedną z najbardziej legendarnych postaci w historii kina. Dzięki mistrzowskiej pantomimie, niezwykłej transformacji fizycznej i rewolucyjnym technikom charakteryzacji stworzył archetyp tragicznego potwora i wywarł ogromny wpływ na rozwój filmowego horroru oraz aktorstwa ekranowego. Jego sukcesy w kreowaniu fizycznie zdeformowanych i psychologicznie złożonych postaci wpłynęły również na sposób przedstawiania antagonistów w kinie lat 20., torując drogę bardziej realistycznym i mrocznym kreacjom aktorskim w kolejnych dekadach.