Charles Rosher urodził się 17 listopada 1885 roku w Londynie w Anglii jako Charles G. Rosher. Był synem George’a Roshera oraz Jane Rosher, pochodzących z relatywnie zamożnej rodziny, co umożliwiło mu zdobycie starannego wykształcenia i rozwijanie zainteresowań technicznych już od młodych lat. Kształcił się w dziedzinie fotografii, ucząc się u uznanych londyńskich specjalistów, w tym u Davida Knighta, co pozwoliło mu osiągnąć wysoki poziom umiejętności jeszcze przed rozpoczęciem kariery filmowej. Już na tym etapie wykazywał szczególne wyczucie światła i kompozycji, które w przyszłości stały się fundamentem jego stylu operatorskiego. Na początku swojej kariery pracował jako fotoreporter, a jednym z najbardziej niezwykłych epizodów w jego życiu był wyjazd do Meksyku, gdzie dokumentował wydarzenia związane z rewolucją meksykańską. W tym okresie współpracował bezpośrednio z generałem Pancho Villą, dla którego realizował materiały filmowe z pola walki. Według relacji z epoki Villa zgadzał się na filmowanie starć pod warunkiem, że odbywały się one przy odpowiednim oświetleniu dziennym, co dobitnie pokazuje, jak istotną rolę odgrywał obraz i jego jakość już w najwcześniejszych latach kina dokumentalnego. W 1908 roku Rosher przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko znalazł zatrudnienie w rozwijającym się przemyśle filmowym. W 1911 roku, współpracując z producentem Davidem Horsleyem, uczestniczył w organizacji jednego z pierwszych stałych zapleczy produkcyjnych w Hollywood, stając się jednym z pionierów działalności filmowej w tym miejscu. Był jednym z pierwszych pełnoetatowych operatorów filmowych pracujących w Kalifornii w okresie, gdy przemysł filmowy dopiero przenosił się na zachodnie wybrzeże. W kolejnych latach ugruntował swoją pozycję jako jeden z najważniejszych operatorów kina niemego. Szczególne znaczenie miała jego wieloletnia współpraca z Mary Pickford, dla której realizował zdjęcia w latach 1918–1927. To właśnie Rosher w dużej mierze odpowiadał za stworzenie charakterystycznego, miękkiego i rozświetlonego stylu wizualnego, który stał się integralną częścią ekranowego wizerunku aktorki. Był pionierem wykorzystania sztucznego oświetlenia na planie filmowym i opracował własne rozwiązania techniczne, znane jako „Rosher Lights”, które pozwalały uzyskać efekt subtelnego, „świetlistego” wyglądu skóry. Jego innowacje w zakresie operowania światłem miały ogromny wpływ na rozwój estetyki filmowej w latach 10. i 20. XX wieku. W 1918 roku był jednym z piętnastu członków założycieli American Society of Cinematographers (ASC) i pełnił funkcję pierwszego wiceprezesa tej organizacji. ASC odegrało kluczową rolę w profesjonalizacji zawodu operatora filmowego, a udział Roshera w jej powstaniu potwierdza jego znaczenie jako jednego z liderów środowiska operatorskiego w Hollywood. Największe uznanie przyniosła mu praca przy filmie „Wschód słońca” („Sunrise: A Song of Two Humans”, 1927) w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnaua. Reżyser sprowadził Roshera do tego projektu ze względu na jego wyjątkowe wyczucie plastyki obrazu oraz zdolność łączenia europejskiej estetyki z amerykańską sprawnością techniczną. Wspólnie z Karlem Strussem stworzył jedne z najbardziej zaawansowanych technicznie zdjęć swojej epoki, wykorzystując m.in. skomplikowane ruchy kamery oraz rozbudowane konstrukcje scenograficzne, które pozwalały uzyskać efekt głębi i dynamiki obrazu niespotykany wcześniej na taką skalę. W 1929 roku, podczas pierwszej ceremonii wręczenia Nagród Akademii, Rosher i Struss otrzymali Oscara za najlepsze zdjęcia, co uczyniło Roshera pierwszym operatorem w historii uhonorowanym tą nagrodą. Po przejściu kina do epoki dźwiękowej Rosher z powodzeniem kontynuował karierę, dostosowując się do nowych warunków technologicznych. W kolejnych dekadach pracował przy wielu znaczących produkcjach, zdobywając reputację jednego z najbardziej doświadczonych i wszechstronnych operatorów w Hollywood. W 1947 roku otrzymał drugiego Oscara za zdjęcia do filmu „Roczniak” („The Yearling”), współdzieląc nagrodę z Leonardem Smithem i Arthurem E. Arlingiem. Był również wielokrotnie nominowany do Nagrody Akademii za inne filmy, w tym „The Affairs of Cellini”, „Kismet”, „Annie Get Your Gun” oraz „Show Boat”, co potwierdza jego długotrwałą obecność w czołówce branży. W latach 50. jego wkład w rozwój sztuki operatorskiej został uhonorowany poprzez przyznanie George Eastman Award w 1955 i 1957 roku, co stanowiło jedno z najważniejszych wyróżnień w dziedzinie kinematografii i było wyrazem uznania dla jego pionierskiej działalności. W życiu prywatnym był ojcem dwojga dzieci. Jego syn, Charles Rosher Jr., poszedł w jego ślady i również został operatorem filmowym, natomiast córka, Joan Marsh, była aktorką filmową aktywną w latach 30. i 40. XX wieku, co czyni rodzinę Rosherów jedną z tych, które odcisnęły wyraźny ślad w historii Hollywood zarówno po stronie technicznej, jak i aktorskiej. Charles Rosher zmarł 15 stycznia 1974 roku w Lizbonie w Portugalii, gdzie przebywał na emeryturze. Przyczyną śmierci były powikłania po nieszczęśliwym upadku, którego doznał w swoim domu. Pozostaje jedną z kluczowych postaci w historii światowej kinematografii – operatorem, który nie tylko współtworzył podstawy języka wizualnego kina, ale również przyczynił się do ukształtowania zawodu operatora jako jednej z najważniejszych i najbardziej kreatywnych profesji w przemyśle filmowym.