Ray Cooke urodził się 5 kwietnia 1905 roku w Oklahoma City w stanie Oklahoma w Stanach Zjednoczonych. Karierę aktorską rozpoczął jeszcze w erze kina niemego, pojawiając się m.in. w filmie „The Cameraman” (1928) u boku Bustera Keatona, co sytuowało go w bezpośrednim kręgu twórców klasycznego slapsticku. Doświadczenie zdobyte w tym okresie pozwoliło mu płynnie przejść do kina dźwiękowego, gdzie odnalazł się dzięki wyczuciu komizmu i swobodzie scenicznej. Prawdziwy przełom w jego karierze nastąpił na początku lat 30., kiedy wcielił się w postać Torchy’ego w serii krótkometrażowych komedii produkowanych przez C.C. Burra. Wystąpił w co najmniej jedenastu filmach z tego cyklu, takich jak „Torchy Turns Turtle” czy „Torchy’s Busy Day”, tworząc jedną z bardziej rozpoznawalnych postaci komediowych tamtego okresu. Rola ta stała się jego znakiem rozpoznawczym i ugruntowała jego pozycję w świecie filmowej komedii. Równolegle pojawiał się w licznych produkcjach pełnometrażowych, najczęściej w rolach epizodycznych lub niewielkich rolach charakterystycznych. W 1930 roku wystąpił w filmie „Clancy in Wall Street”, co stanowi jeden z przykładów jego aktywności w początkowym okresie kina dźwiękowego. W trakcie swojej kariery wystąpił w ponad stu produkcjach, często niewymieniany w czołówce, pojawiając się m.in. w takich filmach jak „It Happened One Night” (1934), „The Roaring Twenties” (1939) czy „Sergeant York” (1941). W jego filmografii widoczna jest wyraźna przerwa przypadająca na lata 40., co wiąże się z okresem II wojny światowej. Przyjmuje się, że w tym czasie ograniczył działalność filmową, angażując się w działania wspierające wysiłek wojenny, prawdopodobnie występując dla żołnierzy w ramach United Service Organizations. Po powrocie do aktorstwa na początku lat 50. pojawił się jeszcze w kilku produkcjach filmowych, współpracując z takimi gwiazdami jak Red Skelton czy Bob Hope, zanim ostatecznie wycofał się z zawodu. Ray Cooke zmarł 10 lipca 1963 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia. Pozostaje przykładem aktora charakterystycznego, którego kariera łączyła doświadczenie kina niemego z realiami epoki dźwiękowej, a jego kreacja Torchy’ego zapewniła mu trwałe miejsce w historii krótkiej formy komediowej w Hollywood.