Edgar Norton, urodzony 11 sierpnia 1868 roku w Londynie, był jednym z najwybitniejszych brytyjskich aktorów charakterystycznych, który w Hollywood stał się „złotym standardem” w rolach dystyngowanych kamerdynerów i urzędników. Jego kariera to rzadki przypadek artysty, którego pozycja sceniczna była ugruntowana jeszcze w XIX wieku. Na Broadwayu zadebiutował w 1898 roku w sztuce „The Termagant” i przez kolejne dwadzieścia pięć lat pozostawał filarem nowojorskich teatrów, zanim na stałe pochłonął go świat filmu. Norton wnosił na ekran rzadką kombinację wiktoriańskiej surowości i nienagannej etykiety, co czyniło go aktorem niezastąpionym w produkcjach wymagających europejskiego sznytu. Najważniejszym punktem w jego dorobku pozostaje postać Poole’a, wiernego lokaja doktora Jekylla. Norton był tak zrośnięty z tą rolą, że zanim wcielił się w nią w dźwiękowym arcydziele „Dr. Jekyll and Mr. Hyde” (Doktor Jekyll i pan Hyde, 1931) u boku Fredrica Marcha, przez lata odgrywał ją na scenie u boku słynnego Richarda Mansfielda. To doświadczenie teatralne nadało jego filmowej kreacji niesamowitej głębi i uczyniło go największym ekspertem od tej postaci w Hollywood. Norton był również istotnym ogniwem w epoce kina niemego; wystąpił w wizualnym majstersztyku Paula Leni „The Man Who Laughs” (Człowiek, który się śmieje, 1928), gdzie jako kanclerz wniósł do opowieści niezbędny dworski rygor i powagę. Jego filmografia, obejmująca ponad 120 tytułów (wliczając liczne role niewymienione w napisach), to pasmo występów w najbardziej prestiżowych produkcjach epoki. Edgar Norton był rekordzistą w kategorii „Kamerdyner numer 1”, pojawiając się w takich filmach jak „The Prisoner of Zenda” (Więzień Zendy, 1937) czy „The Richest Girl in the World” (1934). W 1939 roku stał się częścią kanonu horroru wytwórni Universal, wcielając się w rolę Bensona w „Son of Frankenstein” (Syn Frankensteina), gdzie jego obecność stanowiła idealny łącznik między tradycją teatru a nowym, kinowym gatunkiem grozy. Był szanowanym członkiem „brytyjskiej kolonii” w Hollywood, a jego profesjonalizm i punktualność stały się legendą wśród reżyserów. Prywatnie Edgar Norton był człowiekiem o wielkiej kulturze osobistej i jednym z najstarszych aktywnych zawodowo weteranów „starej gwardii” teatralnej w Los Angeles. Mimo ogromnej liczby ról, zawsze strzegł swojej prywatności, oddając się rzemiosłu z pokorą typową dla dawnych mistrzów sceny. Na emeryturę przeszedł w połowie lat 40., pozostawiając po sobie wzorzec aktorskiej powściągliwości, który do dziś jest analizowany przez badaczy kina klasycznego. Edgar Norton zmarł z powodu niewydolności serca 6 lutego 1953 roku w Woodland Hills w wieku 84 lat. Pozostał w pamięci jako mistrz ról drugoplanowych, który udowodnił, że postać służącego może stać się sercem i moralnym kompasem filmu. Jego biografia to hołd dla brytyjskiego profesjonalizmu, który przez ponad pół wieku nadawał hollywoodzkim produkcjom niezapomniany odcień dostojeństwa i klasy.