William Farnum urodził się 4 lipca 1876 roku w Bostonie w stanie Massachusetts w Stanach Zjednoczonych jako William Farnum, syn Williama Farnuma oraz Mary Elizabeth Johnson. Jego rodzice byli aktorami teatralnymi, co sprawiło, że od najmłodszych lat dorastał w środowisku scenicznym i bardzo wcześnie zetknął się z zawodem aktora. Wychowywał się w rodzinie o silnych tradycjach artystycznych – jego braćmi byli Dustin Farnum oraz Marshall Farnum, którzy również związali swoje życie z teatrem i filmem. Już jako dziecko występował na scenie, zdobywając pierwsze doświadczenia aktorskie jeszcze przed osiągnięciem dorosłości. Karierę teatralną rozwijał intensywnie na przełomie XIX i XX wieku, występując w repertuarze dramatycznym i historycznym. Dzięki silnej prezencji scenicznej, wysokiemu wzrostowi oraz wyrazistym rysom twarzy szybko zdobył uznanie jako aktor dramatyczny. Szczególnie dobrze odnajdywał się w rolach bohaterów o wyraźnym rysie moralnym i fizycznej sile, co później idealnie przełożyło się na jego karierę filmową. Na początku drugiej dekady XX wieku przeniósł się do rozwijającego się przemysłu filmowego i związał się z wytwórnią Fox Film Corporation. Bardzo szybko stał się jedną z jej największych gwiazd w okresie kina niemego. W latach 10. należał do najlepiej opłacanych aktorów w Stanach Zjednoczonych – w szczytowym okresie kariery zarabiał około 10 000 dolarów tygodniowo, co w tamtych realiach było kwotą niezwykle wysoką i świadczyło o jego ogromnej popularności. Jednym z najważniejszych filmów w jego dorobku był „The Spoilers” (1914) („Rozbójnicy”), który przeszedł do historii kina dzięki wyjątkowo brutalnej i realistycznej scenie walki na pięści pomiędzy Farnumem a Tomem Santschim. Sekwencja ta przez wiele lat była uznawana za jedną z najbardziej przekonujących scen bójki w historii filmu i wyznaczyła nowe standardy realizmu w kinie akcji. Farnum zyskał dzięki niej opinię aktora nie tylko charyzmatycznego, ale również fizycznie zaangażowanego w swoje role. W kolejnych latach występował w licznych produkcjach przygodowych, historycznych i dramatycznych, takich jak „A Tale of Two Cities” (1917) („Opowieść o dwóch miastach”) czy „The Man from Bitter Roots” (1916). W filmach tych wcielał się w bohaterów walczących z przeciwnościami losu, często o silnym kodeksie moralnym. Jego styl gry, wywodzący się z teatru, początkowo cechował się dużą ekspresyjnością, jednak z czasem potrafił dostosować go do bardziej subtelnych środków wyrazu charakterystycznych dla rozwijającego się języka filmowego. W 1924 roku jego kariera została poważnie zakłócona przez wypadek na planie filmu „The Man Who Fights Alone”, podczas którego doznał ciężkiej kontuzji. Uraz ten na dłuższy czas wykluczył go z pracy i wpłynął na jego dalszą pozycję w Hollywood, szczególnie w kontekście ról wymagających sprawności fizycznej. Był to jeden z czynników, który – obok nadchodzącej rewolucji dźwiękowej – przyczynił się do stopniowego spadku jego popularności. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego Farnum, podobnie jak wielu aktorów jego pokolenia, nie odzyskał już dawnej pozycji gwiazdy pierwszego planu. Kontynuował jednak karierę, występując w licznych filmach w rolach drugoplanowych i epizodycznych. W późniejszych latach często pojawiał się w widowiskach historycznych i biblijnych w reżyserii Cecila B. DeMille’a, takich jak „Samson and Delilah” (1949) („Samson i Dalila”) czy „The Ten Commandments” (1956) („Dziesięcioro przykazań”, produkcja rozpoczęta jeszcze przed jego śmiercią jako część przygotowań i obsady statystów w środowisku DeMille’a), co było wyrazem uznania dla jego dorobku i pozycji jako dawnej gwiazdy kina niemego. W życiu prywatnym był trzykrotnie żonaty – jego żonami były Mabel Eaton, Olive White oraz Isabelle Majette. Jego życie osobiste pozostawało jednak w cieniu kariery zawodowej i nie było przedmiotem większego zainteresowania mediów. William Farnum zmarł 5 czerwca 1953 roku w Hollywood Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek choroby nowotworowej. Pozostaje jedną z kluczowych postaci wczesnego kina amerykańskiego i jedną z pierwszych wielkich gwiazd wytwórni Fox. Jego wkład w rozwój filmu przygodowego i historycznego, a także jego status jednego z najlepiej opłacanych aktorów swojej epoki, świadczą o jego znaczeniu dla historii Hollywood. Posiada gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6322 Hollywood Boulevard, co stanowi trwałe upamiętnienie jego osiągnięć. Choć jego sława z czasem przygasła, jego dorobek i wpływ na rozwój kina niemego pozostają niepodważalne.