Hobart Cavanaugh urodził się 22 września 1886 roku w Virginia City w stanie Nevada w Stanach Zjednoczonych. Studiował na University of California, co wyróżniało go na tle wielu aktorów jego pokolenia i znajdowało później odbicie w typie ról, jakie otrzymywał. Zanim trafił do filmu, przez wiele lat związany był ze sceną oraz wodewilem, gdzie występował m.in. w duecie z Walterem Catlettem. To właśnie doświadczenie estradowe ukształtowało jego charakterystyczny styl gry – oparty na precyzyjnie wyczuwanej pauzie, nerwowej ekspresji i subtelnym wyczuciu komizmu sytuacyjnego. Na ekranie zadebiutował w 1928 roku w krótkometrażowym filmie „Sanitarium”, jednak przełom w jego karierze nastąpił dopiero po przeniesieniu się na stałe do Hollywood na początku lat trzydziestych. Szczególnie intensywny był dla niego rok 1934, kiedy wystąpił aż w 21 filmach, co doskonale obrazuje skalę jego aktywności i zapotrzebowanie na jego ekranowy typ. Szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych drugiego planu w amerykańskim kinie. Specjalizował się w rolach nieśmiałych, znerwicowanych inteligentów, nieporadnych urzędników i postaci o komicznym rysie, często funkcjonujących jako kontrapunkt dla silniejszych bohaterów. W Hollywood panowało przekonanie, że jeśli scenariusz wymagał „przestraszonego, małego człowieczka”, był pierwszym wyborem reżyserów i dyrektorów obsady. Występował u boku największych gwiazd epoki – pojawił się m.in. obok Jamesa Cagneya w „Lady Killer” (1933) oraz u boku Bette Davis w „Housewife” (1934), co potwierdza jego silną pozycję w systemie studyjnym. Do jego bardziej prestiżowych występów należała rola Philostrate’a w „A Midsummer Night’s Dream” (1935) w reżyserii Maxa Reinhardta, gdzie znalazł się w obsadzie jednej z najbardziej ambitnych adaptacji Szekspira w klasycznym Hollywood. Jego filmografia obejmuje ponad sto tytułów, a ciągłość pracy przez kolejne dekady świadczy o niezwykłej przydatności jego aktorskiego emploi. Pozostał aktywny zawodowo aż do końca życia. Jego ostatnim filmem była „Stella” (1950), która weszła na ekrany już po jego śmierci, zamykając tym samym ponad dwudziestoletnią obecność aktora w kinie dźwiękowym. Hobart Cavanaugh zmarł 27 kwietnia 1950 roku w Woodland Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wyniku powikłań po operacji związanej z chorobą nowotworową. Hobart Cavanaugh zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów drugoplanowych swojej epoki – mistrz komediowej obserwacji i precyzyjnej charakterystyki, którego obecność nadawała scenom autentyczność i subtelny rytm.