Helen Kane, właściwie Helen Clare Schroeder, urodziła się 4 sierpnia 1904 roku w Jackson Heights w dzielnicy Queens w Nowym Jorku jako córka Louisa Schroedera i Ellen (z domu O’Keefe). Jej ojciec pracował jako woźnica i kierowca, matka prowadziła dom. Dorastała w robotniczej rodzinie o niemiecko-irlandzkich korzeniach. Uczęszczała do lokalnych szkół w Queens, lecz już jako nastolatka rozpoczęła karierę w wodewilu. Była filigranowa (mierzyła około 152 cm wzrostu), a jej „dziecięcy” głos i wygląd stały się podstawą charakterystycznego wizerunku scenicznego. Przełom w jej karierze nastąpił w drugiej połowie lat 20., gdy wypracowała styl śpiewania z infantylną manierą i słynnym wtrąceniem „boop-boop-a-doop”. W 1928 roku odniosła sukces w broadwayowskim musicalu „Good Boy”, a wkrótce potem rozpoczęła karierę filmową. Wystąpiła m.in. w „Nothing But the Truth” (1929), „Sweetie” (1929) – u boku Nancy Carroll – oraz „Paramount on Parade” (1930). Stała się jedną z pierwszych gwiazd kina dźwiękowego, a jej interpretacja piosenki „I Wanna Be Loved by You” przyniosła jej ogólnokrajową popularność. Spopularyzowała także fryzurę z charakterystycznymi loczkami typu „spit curls”, które później stały się znakiem rozpoznawczym postaci Betty Boop. W 1932 roku wytoczyła proces wytwórni Fleischer Studios, twierdząc, że postać Betty Boop została oparta na jej scenicznym wizerunku. Podczas procesu obrona przedstawiła nagrania czarnoskórej artystki Baby Esther (Esther Jones) z 1928 roku, która wcześniej używała frazy „boop-boop-a-doop”. Sąd uznał, że Kane nie może rościć sobie wyłącznych praw do tego stylu, co zakończyło sprawę jej porażką. Spór ten stał się jednym z pierwszych głośnych procesów dotyczących praw do wizerunku w przemyśle rozrywkowym. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna: z Josephem Kane’em (1924–1928), Maxem Hoffmannem Jr. (1932–1933) oraz Danem Healy’em (od 1933 do jej śmierci w 1966 roku). Ostatnie małżeństwo było trwałe i uchodziło za udane. Nie miała dzieci. W 1950 roku jej postać pojawiła się w filmie „Three Little Words”, gdzie zagrała ją Debbie Reynolds; sama Helen Kane użyczyła głosu w wykonaniu „I Wanna Be Loved by You”, co przypomniało o jej wkładzie w historię muzyki rozrywkowej. Utwór ten stał się później światowym przebojem w interpretacji Marilyn Monroe. Helen Kane zmarła 26 września 1966 roku w Jackson Heights w Queens na skutek raka piersi. Została pochowana na Long Island National Cemetery (Sekcja J, Grób 11022) w Farmingdale w stanie Nowy Jork, obok męża Dana Healy’ego, weterana wojennego. Pozostaje jedną z ikon kultury popularnej epoki jazzu i wczesnego kina dźwiękowego, artystką, której styl i wizerunek wywarły trwały wpływ na muzykę, modę i animację XX wieku.