William P. Carleton urodził się 3 października 1872 roku w Londynie w Anglii. Był synem Williama Carletona, znanego aktora i śpiewaka operowego, co sytuowało go w drugiej generacji artystycznej rodziny scenicznej i pozwalało odróżnić go od ojca, z którym bywa mylony w źródłach. Dorastał w środowisku teatralnym, które od najmłodszych lat kształtowało jego zainteresowania i przygotowywało go do kariery scenicznej. Odebrał wykształcenie w Wielkiej Brytanii i wcześnie rozpoczął występy na scenie. Na początku XX wieku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinął intensywną karierę teatralną. W latach około 1904–1920 był aktywnym uczestnikiem życia Broadwayu, występując w licznych produkcjach dramatycznych, operetkowych i musicalowych. Dysponował dobrze wyszkolonym głosem barytonowym, co pozwalało mu odnosić sukcesy także w repertuarze muzycznym, m.in. w przedstawieniach takich jak „The Belle of Bond Street”. Ugruntował w tym okresie swoją pozycję jako solidny aktor sceniczny, zdolny do łączenia gry dramatycznej z elementami wokalnymi, co w późniejszych latach okazało się atutem w kinie dźwiękowym. W latach 10. XX wieku rozpoczął karierę filmową w okresie kina niemego. Dzięki doświadczeniu teatralnemu szybko odnalazł się w nowym medium, występując w produkcjach dramatycznych i adaptacjach scenicznych. Jednym z ważniejszych filmów w jego dorobku był „Humoresque” (1920) w reżyserii Franka Borzage’a, uznawany za jedno z istotnych osiągnięć kina amerykańskiego tamtej dekady. Udział w tej produkcji przyczynił się do umocnienia jego pozycji w środowisku filmowym. W kolejnych latach kontynuował karierę zarówno w kinie niemym, jak i – po wprowadzeniu dźwięku – w filmach mówionych. Jego teatralne przygotowanie oraz wyrazista dykcja sprawiły, że z powodzeniem dostosował się do nowych warunków technologicznych. W latach 30. i 40. występował głównie w rolach drugoplanowych, często wcielając się w postacie o autorytecie – urzędników, sędziów, lekarzy czy przedstawicieli elit społecznych. Jego obecność na ekranie wnosiła do filmów wiarygodność i klasyczną, sceniczną powagę. W trakcie swojej kariery pojawił się w licznych produkcjach filmowych, budując reputację aktora charakterystycznego, którego solidność warsztatowa zapewniała mu stałe zatrudnienie przez wiele lat. Jego dorobek obejmuje zarówno kino nieme, jak i dźwiękowe, co czyniło go przedstawicielem pokolenia aktorów, którzy skutecznie przeszli przez okres największej transformacji technologicznej w historii kina. W życiu prywatnym pozostawał związany ze środowiskiem teatralnym i filmowym, jednak nie eksponował swojej prywatności w mediach. Znany był z profesjonalizmu i scenicznej dyscypliny, które wyniósł jeszcze z brytyjskich tradycji teatralnych. William P. Carleton zmarł 6 kwietnia 1947 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wyniku obrażeń odniesionych po potrąceniu przez samochód jako pieszy. Zmarł w szpitalu St. Vincent w wieku 74 lat. Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles. Pozostaje przykładem aktora wywodzącego się z tradycji teatru brytyjskiego, który z powodzeniem przeniósł swój warsztat do kina amerykańskiego, stając się jednym z charakterystycznych przedstawicieli aktorstwa drugoplanowego w pierwszej połowie XX wieku, a zarazem ogniwem łączącym scenę teatralną z wczesnym Hollywood.