Tom O’Brien urodził się 25 lipca 1890 roku w San Diego w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim aktorem filmowym, związanym z kinem niemym oraz wczesnym okresem filmu dźwiękowego. Karierę ekranową rozpoczął około 1919–1920 roku, kiedy zaczął pojawiać się w produkcjach filmowych jako aktor drugoplanowy. W kolejnych latach regularnie występował w filmach różnych wytwórni, budując swoją pozycję jako charakterystyczny wykonawca ról o wyraźnym, często surowym rysie. Szczególnie często obsadzano go w rolach żołnierzy, policjantów oraz postaci o irlandzkim pochodzeniu, co wiązało się zarówno z jego warunkami fizycznymi, jak i wizerunkiem ekranowym. Najważniejszym momentem jego kariery był udział w filmie „Wielka parada” (1925) w reżyserii Kinga Vidora, gdzie wcielił się w postać Bulla O’Hary. Produkcja ta stała się jednym z największych sukcesów komercyjnych kina niemego oraz jednym z najważniejszych filmów wojennych epoki, co znacząco wpłynęło na rozpoznawalność aktora. W latach 20. i na początku lat 30. pozostawał aktywny zawodowo, występując w licznych produkcjach jako aktor drugoplanowy. Wraz z nadejściem ery filmu dźwiękowego kontynuował pracę w branży. Dzięki charakterystycznemu, niskiemu głosowi zdołał przystosować się do nowych warunków technicznych, jednak z czasem jego role stawały się coraz mniejsze i częściej niewymieniane w czołówce filmów. Mimo to pozostał obecny na ekranie przez kolejne lata swojej kariery. Zmarł 8 czerwca 1947 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek ostrej niewydolności wieńcowej. Został pochowany na cmentarzu Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii. Jego rola w „Wielkiej paradzie” należy do najbardziej rozpoznawalnych kreacji drugoplanowych w historii kina niemego. Często obsadzano go w postaciach o irlandzkich nazwiskach, co wynikało z jego ekranowego wizerunku i warunków fizycznych. Był przykładem aktora charakterystycznego, który utrzymał aktywność zawodową mimo przełomu technologicznego między kinem niemym a dźwiękowym. Charakterystyczny głos umożliwił mu dalsze występy także w latach 30., choć w mniej eksponowanych rolach.