Irving Pichel urodził się 24 czerwca 1891 roku w Pittsburghu w stanie Pensylwania jako syn Davida Pichel i Rebeki Pichel (z domu Edlavitch), żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Otrzymał staranne wykształcenie; był absolwentem Harvard University (rocznik 1914), co czyniło go jednym z najlepiej wykształconych twórców wczesnego Hollywood. Zanim trafił do filmu, pracował w teatrze – m.in. jako reżyser i dyrektor techniczny w Wheeler Hall na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, gdzie rozwijał swoje zainteresowania inscenizacją i techniką sceniczną. Karierę filmową rozpoczął jako aktor w epoce kina niemego. Specjalizował się w rolach postaci o surowym, intelektualnym rysie – sędziów, prokuratorów, fanatyków religijnych i ludzi o „stalowym spojrzeniu”. W filmie „Under-Cover Man” (1932) zagrał postać Maca, pojawiając się u boku Nancy Carroll i George’a Rafta. Jedną z jego najbardziej rozpoznawalnych kreacji aktorskich była rola Sandora w „Córce Draculi” (1936), gdzie stworzył sugestywny portret pomocnika wampira. Posiadał wyjątkowy, głęboki głos, który wykorzystywano także poza ekranem – był narratorem w „Jak zielona była moja dolina” (1941) Johna Forda oraz w „Liście od nieznajomej” (1948). Już w 1932 roku rozpoczął karierę reżyserską, współreżyserując z Ernestem B. Schoedsackiem „The Most Dangerous Game” (znany w Polsce jako „Hrabia Zaroff”), realizowany nocami na tych samych dekoracjach, na których w dzień powstawał „King Kong”. W 1935 roku wyreżyserował widowiskową adaptację powieści H. Ridera Haggarda „She”. W czasie II wojny światowej współtworzył Hollywood Writers Mobilization i realizował filmy o wyraźnym wydźwięku antynazistowskim, m.in. „The Moon Is Down” (1943) na podstawie powieści Johna Steinbecka. W latach powojennych zrealizował film science fiction „Kierunek Księżyc” (1950), wyprodukowany przez George’a Pala, który zdobył Oscara za efekty specjalne i stał się jednym z fundamentów nowoczesnego kina SF. Wyreżyserował także film „Martin Luther” (1953), potwierdzając zainteresowanie tematyką religijną, mimo że pochodził z rodziny żydowskiej. Jego film „Dziewczyna z Manhattanu” znalazł się w konkursie głównym festiwalu w Cannes w 1948 roku. Choć był przesłuchiwany w okresie działalności HUAC i jego nazwisko znalazło się na tzw. „szarej liście”, nie został objęty tak daleko idącymi sankcjami jak twórcy z „Dziesiątki z Hollywood”. Jego aktywność zawodowa osłabła głównie z powodu postępujących problemów z sercem. Od 1917 roku aż do śmierci był mężem Violette Wilson. Mieli trzech synów. Uchodził za oddanego ojca i człowieka o silnym kręgosłupie moralnym; w środowisku filmowym ceniono go za intelektualizm i niezależność myślenia. Wspierał także ideę godnego traktowania afroamerykańskich artystów w przemyśle filmowym. Zmarł 13 lipca 1954 roku w Hollywood w Los Angeles w Kalifornii na skutek ataku serca, zaledwie tydzień po ukończeniu pracy nad filmem „Day of Triumph”. Został pochowany na Hollywood Forever Cemetery. Irving Pichel pozostaje jedną z najbardziej wszechstronnych postaci klasycznego Hollywood – aktorem o charakterystycznej, intelektualnej prezencji i reżyserem, który potrafił łączyć widowiskowość z refleksją ideową. Jego dorobek obejmuje kino przygodowe, społeczne i science fiction, a jego głos oraz styl inscenizacyjny stały się trwałym elementem filmowej kultury pierwszej połowy XX wieku.