Rose Hobart, właściwie Rose Keene, urodziła się 1 maja 1906 roku w Nowym Jorku jako córka Paula Keene’a (znanego zawodowo jako John Keene), muzyka, oraz Marguerite Keeler, aktorki. Dorastała w rodzinie artystycznej i już od 15. roku życia występowała wraz z rodzicami w zespołach teatralnych. Nazwisko Hobart przyjęła na cześć swojej chrzestnej, aktorki scenicznej Rose Hobart. Jej edukacją była przede wszystkim praktyka sceniczna i doświadczenie zdobywane w teatrze objazdowym, zanim rozpoczęła występy na Broadwayu. Na początku lat 30. rozpoczęła karierę filmową, występując w produkcjach Paramount Pictures i Universal. Zagrała m.in. w „Dr. Jekyll and Mr. Hyde” (1931) u boku Fredrica Marcha oraz w „Murders in the Rue Morgue” (1932). Szczególną uwagę zwróciła jej rola w filmie „East of Borneo” (1931). W 1936 roku surrealista Joseph Cornell stworzył eksperymentalny film „Rose Hobart”, montując wyłącznie jej sceny z tego obrazu i przetwarzając je przez niebieski filtr. Dzieło to uznawane jest dziś za jedno z najważniejszych w historii kina awangardowego i zapewniło jej trwałe miejsce w historii sztuki. W 1949 roku jej kariera została nagle przerwana wskutek wpisania na Czarną Listę Hollywood. Jako aktywna działaczka Screen Actors Guild zasiadała w zarządzie związku i odmówiła współpracy z Komisją ds. Badania Działalności Antyamerykańskiej (HUAC). W rezultacie przez wiele lat nie otrzymywała ról i pracowała poza branżą filmową, m.in. w handlu detalicznym. Powróciła do aktorstwa w latach 60., występując m.in. w serialu „Peyton Place”, gdzie zagrała postać Mary Cherry. Była trzykrotnie zamężna: z Benem Lyonem (krótko w młodości), z producentem Williamem H. Wrightem oraz z Bartonem Bainbridgem. Zmarła 29 sierpnia 2000 roku w Woodland Hills w Kalifornii w Motion Picture & Television Country House. Została skremowana, a jej prochy rozproszono na morzu. W 1994 roku opublikowała wspomnienia „A Steady Digression to a Fixed Point”, w których opisała zarówno złoty okres Hollywood, jak i dramatyczne skutki Czarnej Listy. Rose Hobart pozostaje postacią wyjątkową – aktorką kina wczesnego dźwięku, ikoną sztuki awangardowej dzięki filmowi Cornella oraz symbolem odwagi środowiskowej w czasach politycznych represji. Jej życie łączy historię klasycznego Hollywood z dramatycznym okresem maccartyzmu i późniejszym powrotem do pamięci kultury filmowej. Hobart była znana z tego, że nawet w trudnych latach 50., gdy pracowała poza zawodem, nigdy nie wyraziła żalu z powodu odmowy zeznań przed HUAC. Mówiła: "Mogli zabrać mi pracę, ale nie mogli zabrać mi szacunku do samej siebie". Jej powrót w "Peyton Place" był dla wielu młodych aktorów tamtej ery lekcją moralności i profesjonalizmu.