Phoebe Foster urodziła się 9 lipca 1895 roku w Center Harbor w stanie New Hampshire jako córka Johna Fostera, zamożnego przedsiębiorcy i prawnika, oraz Hannah Blake. Dorastała w środowisku nowoangielskiej elity towarzyskiej, co sprawiło, że jej decyzja o wyborze zawodu aktorki była szeroko komentowana w prasie jako sensacyjne wejście „debiutantki z wyższych sfer” na scenę. Ukończyła prestiżową Miss Porter’s School w Farmington, gdzie kształciły się córki wpływowych rodzin amerykańskich, co później ułatwiało jej naturalne i wiarygodne kreowanie postaci arystokratek. Już na początku kariery nowojorskie gazety określały ją mianem jednej z najbardziej obiecujących debiutantek Nowej Anglii – etykiety, od której starała się uwolnić, pragnąc być oceniana przez pryzmat talentu, a nie pochodzenia. Na Broadwayu zadebiutowała w 1914 roku w sztuce „Under Cover” w Cort Theatre. W 1916 roku odniosła znaczący sukces w „The Cinderella Man” u boku Charlesa Cherry’ego, umacniając swoją pozycję w repertuarze dramatycznym. W 1923 roku wystąpiła w londyńskiej premierze „Anna Christie” Eugene’a O’Neilla, gdzie jej interpretacja tytułowej roli spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem brytyjskiej krytyki, początkowo sceptycznej wobec amerykańskich aktorów mierzących się z twórczością O’Neilla. Sam dramaturg osobiście gratulował jej kreacji, co uważała za jedno z największych wyróżnień w swojej karierze. W kinie dźwiękowym zadebiutowała rolą Germaine Landry w „Tarnished Lady” (1931) u boku Tallulah Bankhead. Jej niski, wyraźny głos i nienaganna dykcja sprawiły, że w początkach ery dźwięku uchodziła za przykład aktorki „stage-trained”; inżynierowie dźwięku wykorzystywali jej sposób mówienia jako punkt odniesienia przy ustawianiu mikrofonów. Współpracowała z George’em Cukorem, który obsadził ją w „Our Betters” (1933) oraz „Dinner at Eight” (1933). Wystąpiła także w „The White Sister” (1933) z Helen Hayes i Clarkiem Gable’em, w „Anna Karenina” (1935) z Gretą Garbo, gdzie zagrała Dolly, oraz w „The Gorgeous Hussy” (1936) u boku Joan Crawford. Ceniła niezależność zawodową i unikała długoterminowych kontraktów studyjnych, pracując jako wolny strzelec, co pozwalało jej regularnie wracać na Broadway. W 1938 roku zakończyła karierę sceniczną rolą w „The Circle”. W czasie II wojny światowej angażowała się w działalność charytatywną w ramach American Theatre Wing. Znana była z zamiłowania do literatury i kolekcjonowania rzadkich wydań książek; w jej domu w Massachusetts znajdowała się rozbudowana biblioteka. Często podróżowała do Europy, zwłaszcza do Londynu i Paryża, poszukując inspiracji teatralnych. Dzięki rodzinnemu majątkowi oraz zabezpieczeniu finansowemu po mężu mogła pozwolić sobie na selektywny dobór ról, kierując się przede wszystkim względami artystycznymi. W jednym z nielicznych wywiadów stwierdziła: „Aktorstwo to nie pokazywanie siebie, ale ukrywanie siebie wewnątrz postaci”, co dobrze oddaje jej intelektualne podejście do zawodu. W 1927 roku poślubiła Edwina M. Roskama, biznesmena związanego z branżą reklamową i produkcją krótkich form filmowych w Nowym Jorku. Małżeństwo trwało do jego śmierci w 1944 roku i było bezdzietne. Po stracie męża jeszcze bardziej wycofała się z życia publicznego, dzieląc czas między Nowy Jork a Massachusetts. Zmarła 31 lipca 1975 roku w Bostonie w stanie Massachusetts. Została pochowana w Nowej Anglii. Phoebe Foster pozostaje reprezentantką nurtu subtelnego, intelektualnego aktorstwa pierwszej połowy XX wieku. Łączyła doświadczenie sceniczne z selektywną obecnością w kinie epoki Pre-Code i wczesnego Hollywood dźwiękowego, wnosząc na ekran powściągliwość i psychologiczną precyzję, które wyróżniały ją na tle bardziej ekspresyjnych gwiazd swojej generacji.