Sam Taylor urodził się 13 sierpnia 1895 roku w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim reżyserem, scenarzystą i producentem, jednym z kluczowych twórców komedii epoki kina niemego oraz ważną postacią okresu przejścia do filmu dźwiękowego. Karierę rozpoczął w drugiej dekadzie XX wieku jako scenarzysta, szybko zdobywając uznanie za wyczucie konstrukcji gagów oraz umiejętność budowania spójnej, rozwijającej się fabuły komediowej. Już na wczesnym etapie działalności wyróżniał się podejściem, które wykraczało poza prosty slapstick – dążył do tworzenia historii opartych na emocjach, ambicjach i relacjach między bohaterami. Najważniejszym etapem jego kariery była współpraca z Haroldem Lloydem. Taylor był współreżyserem jednego z najsłynniejszych filmów komediowych w historii – „Safety Last!” (1923), znanego z ikonicznej sceny z bohaterem wiszącym na wskazówkach zegara wysoko nad ulicą. W kolejnych latach współtworzył również takie filmy jak „Girl Shy” (1924) oraz „The Freshman” (1925). Szczególnie ten ostatni uchodzi za jedno z największych osiągnięć komedii niemego kina – to właśnie Taylor nadał mu formę zwartej opowieści o ambicji, odrzuceniu i potrzebie akceptacji, wykraczającej poza zbiór luźnych gagów. W drugiej połowie lat 20. rozpoczął współpracę z Mary Pickford, jedną z największych gwiazd epoki. Wyreżyserował dla niej film „My Best Girl” (1927), który okazał się jej ostatnim wielkim sukcesem w kinie niemym i ważnym etapem przejścia aktorki do bardziej dojrzałych ról. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego Taylor znalazł się w gronie reżyserów, którzy aktywnie eksperymentowali z nową technologią. W 1929 roku wyreżyserował „Coquette”, film, który przyniósł Mary Pickford Oscara dla najlepszej aktorki i potwierdził jego zdolność do pracy w nowym medium. W tym samym okresie stanął za kamerą adaptacji „The Taming of the Shrew” (1929) z Pickford i Douglasem Fairbanksem. Produkcja ta przeszła do historii nie tylko jako jedno z pierwszych dźwiękowych opracowań Szekspira, ale także za sprawą słynnej anegdoty – Taylor umieścił w napisach informację: „Written by William Shakespeare with additional dialogue by Sam Taylor”, co stało się jednym z najbardziej komentowanych przejawów jego pewności siebie w Hollywood. Mimo sukcesów w okresie przejściowym jego znaczenie w latach 30. stopniowo malało, co było losem wielu twórców związanych z kinem niemym. Nadal jednak pracował jako reżyser i scenarzysta, a pod koniec kariery powrócił do współpracy z wielkimi nazwiskami komedii, reżyserując duet Laurel i Hardy w filmie „Nothing But Trouble” (1944). Taylor był absolwentem Fordham University, co zapewniło mu solidne zaplecze literackie i intelektualne, widoczne w jego podejściu do scenariusza i konstrukcji filmowej narracji. Zmarł 6 marca 1958 roku w Santa Monica w Kalifornii w wieku 62 lat na skutek ataku serca. Sam Taylor pozostaje w historii kina jako jeden z głównych architektów komedii niemego Hollywood – twórca, który pomógł przekształcić slapstick w bardziej złożoną formę narracyjną, a jednocześnie odegrał istotną rolę w trudnym procesie adaptacji kina do ery dźwięku.