John Clark Okey urodził się 3 czerwca 1889 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia. Był synem Thomasa Okeya i Mary Clark. Jego ojciec był zawodowym stolarzem i budowniczym, co od wczesnych lat ukierunkowało zainteresowania syna w stronę konstrukcji i rzemiosła. Jack Okey odebrał staranne wykształcenie techniczne, kończąc studia na kierunku architektura, co stało się fundamentem jego późniejszej pracy w przemyśle filmowym. Z zawodu był licencjonowanym architektem oraz scenografem. W kinie pełnił funkcje dyrektora artystycznego, projektanta dekoracji oraz scenografa, stając się jednym z pionierów budowania wielkoskalowych planów zdjęciowych w systemie studyjnym. Karierę zawodową rozpoczął w epoce kina niemego na początku lat 20. XX wieku, pracując początkowo przy mniejszych produkcjach dla niezależnych wytwórni w Los Angeles. Szybko zyskał renomę specjalisty od skomplikowanych konstrukcji, co zaowocowało kontraktem z wytwórnią First National Pictures, a później z Warner Bros. W 1929 roku odniósł swój pierwszy wielki sukces zawodowy jako scenograf filmu „Sally”, który był jedną z pierwszych w pełni kolorowych i dźwiękowych operetek filmowych. Na początku lat 30. przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie przez blisko cztery lata współpracował z London Film Productions Alexandra Kordy, projektując dekoracje do prestiżowych europejskich produkcji. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1938 roku związał się na stałe z wytwórnią RKO Radio Pictures, gdzie stał się jednym z najważniejszych dyrektorów artystycznych odpowiedzialnych za wizualną stronę filmów noir oraz wielkich widowisk przygodowych. Do jego najważniejszych i przełomowych dzieł należą projekty do filmów „Experiment Perilous”, „It’s a Wonderful Life”, „Out of the Past”, „Blood on the Moon” oraz „The Set-Up”. W trakcie swojej wieloletniej działalności Jack Okey był dwukrotnie nominowany do Nagrody Akademii Filmowej w kategorii najlepsza scenografia. Pierwszą nominację otrzymał w 1930 roku za film „Sally”. Drugą nominację do Oscara przyznano mu w 1945 roku za pracę przy filmie „Experiment Perilous”. Jego styl charakteryzował się dbałością o detale architektoniczne oraz umiejętnym wykorzystaniem światłocienia w dekoracjach wnętrz, co stało się znakiem rozpoznawczym produkcji RKO z lat 40. W życiu prywatnym Jack Okey był żonaty z Lillian Okey, z którą pozostawał w związku małżeńskim przez większość swojego dorosłego życia. Para miała dwoje dzieci: syna Jacka oraz córkę Jean. Rodzina prowadziła ustabilizowane życie w Kalifornii, z dala od hollywoodzkiego życia towarzyskiego. Okey cieszył się w środowisku opinią niezwykle sumiennego fachowca i mentora dla młodszych adeptów sztuki scenograficznej. Jack Okey zmarł 8 stycznia 1963 roku w Hollywood w Kalifornii w wieku 73 lat. Przyczyną śmierci był nagły atak serca. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale, gdzie spoczywa wielu twórców złotej ery Hollywood. Na potrzeby filmu „It’s a Wonderful Life” zaprojektował i nadzorował budowę Bedford Falls, która była jedną z największych dekoracji plenerowych w ówczesnym Hollywood, obejmującą m.in. 75 budynków, główną ulicę o długości trzech przecznic oraz posadzone specjalnie 20 dębowych drzew. Jako jeden z nielicznych scenografów tamtej epoki posiadał pełne uprawnienia architektoniczne, co pozwalało mu na projektowanie dekoracji dwu- i trzykondygnacyjnych, które były w pełni bezpieczne konstrukcyjnie dla ekip filmowych. Był pionierem w stosowaniu specjalnych mieszanek gipsu i farb, które w technologii Technicolor nie powodowały niepożądanych odblasków świetlnych, co znacznie przyspieszało pracę operatorów na planie. W 1947 roku przy pracy nad filmem „Out of the Past” wprowadził innowacyjny system modułowych ścian, które można było błyskawicznie demontować, aby umożliwić swobodne ruchy kamery w ciasnych dekoracjach wnętrz.