Louise Carter urodziła się 17 marca 1875 roku w stanie Iowa, w okolicach Denison, jako córka Williama Cartera i jego żony. Dorastała na Środkowym Zachodzie w środowisku niezwiązanym bezpośrednio z teatrem, jednak wcześnie zainteresowała się literaturą i sceną. Nie ukończyła formalnej szkoły aktorskiej; była samoukiem o dużej kulturze literackiej, co w późniejszych latach pozwalało jej samodzielnie opracowywać dialogi i pracować nad tekstem dramatycznym. Zanim pojawiła się w filmie, przez blisko trzy dekady związana była z teatrem. Występowała na deskach scen regionalnych i nowojorskich, zdobywając opinię aktorki o dużej dyscyplinie warsztatowej. Równolegle rozwijała działalność dramatopisarską. Była autorką i współautorką kilku sztuk, w tym głośnego dramatu więziennego „The Last Mile” (1930), który odniósł sukces na Broadwayu i zapewnił jej miejsce w kronikach literackich Nowego Jorku końca lat dwudziestych. Dzięki tantiemom z działalności scenicznej pozostawała finansowo niezależna, co w Hollywood dawało jej swobodę wyboru ról. Do kina trafiła na stałe dopiero około 1932 roku, mając 57 lat, co czyni ją jedną z najstarszych debiutantek, które zyskały wyraźną pozycję w przemyśle filmowym. Przełomem była rola Frau Holderlin w antywojennym dramacie „Broken Lullaby” (1932) w reżyserii Ernsta Lubitscha. W tym samym roku wystąpiła jako matka bohatera granego przez Paula Muniego w „I Am a Fugitive from a Chain Gang”, jednym z najważniejszych filmów społecznych wczesnych lat trzydziestych. Jej twarz i niski, kojący głos sprawiły, że szybko zaczęto określać ją mianem „profesjonalnej matki” – archetypu postaci budzącej zaufanie i współczucie widzów. Wystąpiła także w „Scarlet Dawn” (1932) oraz w „She Done Him Wrong” (1933) z Mae West, gdzie zagrała Mrs. Flyinn. W kolejnych latach regularnie pojawiała się w rolach matek, opiekunek i kobiet o silnym kręgosłupie moralnym, wykorzystując doświadczenie sceniczne do budowania postaci o psychologicznej wiarygodności. Jej mężem był Frederick Williamson, biznesmen wspierający jej ambicje literackie i aktorskie. Małżeństwo to pozwoliło jej łączyć działalność artystyczną z względną stabilnością prywatną. W połowie lat czterdziestych wycofała się z kina, poświęcając się pisaniu wspomnień i pracy z młodymi adeptami aktorstwa. Zmarła 10 listopada 1957 roku w Hollywood w Kalifornii. Została pochowana na Valhalla Memorial Park Cemetery w North Hollywood. Louise Carter pozostaje postacią łączącą świat teatru, literatury i kina wczesnej ery dźwiękowej. Jej późny, lecz znaczący debiut filmowy oraz dorobek dramatopisarski czynią ją przykładem artystki niezależnej, która wniosła do Hollywood dojrzałość literacką i sceniczną rzadko spotykaną wśród aktorek jej pokolenia.