June Mathis urodziła się 30 stycznia 1887 roku w Leadville w stanie Kolorado w Stanach Zjednoczonych jako córka Virginii Ruth Mathis oraz Williama D. Mathisa. Była jedną z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych kobiet w historii wczesnego Hollywood – scenarzystką, producentką oraz pierwszą kobietą, która objęła stanowisko dyrektorki działu scenariuszy (Editorial Director) w dużym studiu filmowym, Goldwyn Pictures. Dorastała w środowisku teatralnym – jej matka była aktorką, a sama June już jako dziecko występowała na scenie w wodewilach i teatrach objazdowych. Nie posiadała formalnego wykształcenia akademickiego – była w pełni samoukiem, który zdobywał doświadczenie poprzez praktykę sceniczną i literacką. Karierę filmową rozpoczęła w drugiej dekadzie XX wieku i bardzo szybko wyróżniła się jako autorka o niezwykłym wyczuciu dramaturgii. Jej scenariusze cechowały się precyzyjną konstrukcją, dbałością o psychologię postaci oraz – co było absolutną nowością – szczegółowymi wskazówkami dotyczącymi pracy kamery i oświetlenia. Była jedną z pierwszych osób w Hollywood, które traktowały scenariusz jako kompleksowy plan realizacyjny filmu, a nie jedynie zarys fabuły. Przełomem w jej karierze był film „The Four Horsemen of the Apocalypse” (1921). Mathis nie tylko napisała scenariusz, ale kontrolowała praktycznie każdy aspekt produkcji – od wyboru reżysera (Rexa Ingrama) po obsadę. To właśnie ona odkryła Rudolpha Valentino, wyciągając go z ról statystów i powierzając mu główną rolę, która uczyniła go z dnia na dzień największym amantem kina niemego. Film odniósł gigantyczny sukces finansowy i uratował wytwórnię Metro, a Mathis stała się najważniejszą postacią kreatywną studia. W kolejnych latach jej pozycja w branży była niemal bezprecedensowa. Jako dyrektorka działu scenariuszy w Goldwyn Pictures miała realną władzę nad wyborem projektów, obsadą oraz kształtem produkcji. Była jedną z najlepiej opłacanych osób w Hollywood i jedną z nielicznych kobiet, które posiadały tak szerokie kompetencje decyzyjne w zdominowanym przez mężczyzn przemyśle. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych momentów w jej karierze była praca przy filmie „Greed” (1924) w reżyserii Ericha von Stroheima. To właśnie Mathis odpowiadała za drastyczne skrócenie pierwotnej, dziewięciogodzinnej wersji filmu do długości akceptowalnej dla dystrybucji. Decyzja ta przeszła do historii jako jeden z najbardziej dramatycznych konfliktów między sztuką a przemysłem i do dziś pozostaje przedmiotem debat historyków kina, ukazując skalę władzy, jaką dysponowała. Jej kolejnym wielkim przedsięwzięciem był film „Ben-Hur: A Tale of the Christ” (1925), którego była inicjatorką i główną scenarzystką. To ona rozpoczęła produkcję we Włoszech, jednak ogromne problemy logistyczne i finansowe doprowadziły do interwencji studia. Ostatecznie została odsunięta od projektu przez Irvinga Thalberga i niesłusznie obarczona winą za chaos produkcyjny, co znacząco osłabiło jej pozycję w Hollywood i zapoczątkowało jej zawodowy upadek. Pomimo tych trudności pozostawała jedną z najbardziej wpływowych scenarzystek swojej epoki, a jej wkład w rozwój języka filmowego jest nie do przecenienia. Była pionierką w zakresie struktury scenariusza oraz integracji elementów technicznych z narracją, co stało się standardem w późniejszym kinie. Jej życie zakończyło się nagle i tragicznie. June Mathis zmarła 26 lipca 1927 roku w Nowym Jorku na skutek ataku serca, siedząc w teatrze obok swojej matki. Jej śmierć miała również symboliczny wymiar – rok wcześniej zmarł Rudolph Valentino, którego karierę stworzyła. Mathis oddała mu miejsce w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Hollywood Forever, gdzie oboje spoczywają do dziś. June Mathis pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii kina niemego – twórczynią, która nie tylko współtworzyła największe sukcesy wczesnego Hollywood, ale także jako pierwsza kobieta zdobyła realną władzę w strukturach przemysłu filmowego, kształtując jego rozwój na poziomie artystycznym i organizacyjnym.