Herbert Marshall przyszedł na świat 23 maja 1890 roku w Londynie. Karierę aktorską rozpoczął na scenach teatralnych, jednak została ona przerwana przez wybuch I wojny światowej. Podczas służby we Francji w 1917 roku odniósł ranę, która doprowadziła do amputacji prawej nogi. Mimo tej niepełnosprawności, dzięki ogromnej dyscyplinie, wypracował sposób poruszania się na protezie tak doskonały, że większość widzów nie zdawała sobie sprawy z jego kalectwa. W Hollywood zadebiutował w 1929 roku w filmie „The Letter”, gdzie wystąpił u boku Jeanne Eagels jako kochanek. Co stanowi ewenement w skali branży, w 1940 roku Marshall zagrał w nowej wersji tego samego tytułu, tym razem wcielając się w rolę zdradzanego męża partnerującego Bette Davis. Aktorka ta niezwykle ceniła współpracę z Marshallem, podkreślając jego rzadką umiejętność „słuchania wzrokiem”, co dawało jej wsparcie w trudnych scenach dramatycznych. W latach 30. i 40. XX wieku Marshall był jedną z najjaśniejszych gwiazd Paramount oraz MGM, budując wizerunek dystyngowanego dżentelmena o nienagannym głosie. Jego kariera obfitowała w role u najwybitniejszych twórców: u Ernsta Lubitscha w „Trouble in Paradise” (1932) czy u Alfreda Hitchcocka w „Foreign Correspondent” (1940). Hitchcock, świadomy fizycznych ograniczeń aktora, tak precyzyjnie kadrował sceny, by maskować usztywnioną nogę, która podczas długiej pracy na planie często sprawiała Marshallowi ból. Aktor posiadał jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów w historii, co wykorzystał jako gospodarz popularnego programu radiowego „The Man Called X”. Podobnie jak Sylvia Sidney, nie brał udziału w realizacji westernu „Cimarron”, gdyż jego styl gry i brytyjskie wyrafinowanie predestynowały go do wyrafinowanych komedii salonowych oraz thrillerów miejskich. W życiu prywatnym Herbert Marshall był żonaty pięciokrotnie (Molly Maitland, Edna Best, Lee Russell, Boots Mallory oraz Dee Anne Kahmann). Z małżeństwa z Edną Best miał córkę Sarah Marshall. W latach 30. stał się bohaterem jednego z największych skandali obyczajowych Hollywood z powodu romansu z Glorią Swanson, która darzyła go głębokim uczuciem. Poza blaskiem fleszy Marshall angażował się w pomoc weteranom II wojny światowej. Odwiedzał szpitale i jako nieoficjalny konsultant pokazywał młodym żołnierzom po amputacjach swoją protezę, udowadniając im własnym przykładem, że utrata kończyny nie wyklucza aktywnego życia zawodowego i sukcesu. W późniejszym okresie kariery stał się cenionym aktorem charakterystycznym, pojawiając się w tak różnorodnych produkcjach jak „The Razor's Edge” (1946) czy kultowy horror „The Fly” (1958). Herbert Marshall zmarł 22 stycznia 1966 roku w Beverly Hills w wieku 75 lat na skutek ataku serca. Został pochowany w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. Jego dorobek obejmuje ponad sto ról, które dokumentują ewolucję kina dźwiękowego. Pozostaje w pamięci jako uosobienie elegancji i spokoju, aktor, który swoją grą wnosił na ekran psychologiczną głębię. Biografia Marshalla to nie tylko zapis sukcesów artystycznych, ale przede wszystkim świadectwo hartu ducha człowieka, który mimo wojennej tragedii stworzył jedną z najstabilniejszych karier w Hollywood, stając się inspiracją dla osób borykających się z ograniczeniami fizycznymi. Jego profesjonalizm sprawiał, że ekipy filmowe często zapominały o jego inwalidztwie, dopóki sam nie musiał prosić o przerwę z powodu krwawiącego kikuta nogi.