Patsy Ruth Miller urodziła się 17 stycznia 1904 roku w St. Louis w stanie Missouri w Stanach Zjednoczonych jako córka Oscara W. Millera, pracującego jako agent biletowy, oraz Sadie Miller, która aktywnie wspierała rozwój artystyczny córki. Miała brata Winstona Millera, który również rozpoczął karierę jako aktor dziecięcy, a w późniejszych latach stał się cenionym scenarzystą filmowym, współpracującym m.in. z reżyserem Johnem Fordem. Już we wczesnym dzieciństwie Patsy wykazywała zainteresowanie sceną, a jej droga zawodowa od początku była ukierunkowana na występy aktorskie. Jej wejście do świata filmu nastąpiło bardzo wcześnie i miało wyjątkowo dynamiczny przebieg. Została zauważona przez Allę Nazimovą, jedną z najważniejszych postaci ówczesnego Hollywood, która dostrzegła jej potencjał i umożliwiła jej debiut filmowy w „Camille” (1921). To spotkanie okazało się kluczowe, ponieważ otworzyło przed młodą aktorką drzwi do największych wytwórni filmowych i pozwoliło jej szybko zdobyć rozpoznawalność. Już rok później, w 1922 roku, została wyróżniona jako jedna z WAMPAS Baby Stars – prestiżowego grona najbardziej obiecujących młodych aktorek Hollywood. Tytuł ten był wówczas jednym z najważniejszych narzędzi promocji nowych talentów i potwierdzał jej status jako jednej z czołowych wschodzących gwiazd kina niemego. Przełomem w jej karierze była rola Esmeraldy w filmie „Dzwonnik z Notre Dame” („The Hunchback of Notre Dame”, 1923) w reżyserii Wallace’a Worsleya. Wystąpiła tam u boku Lon Chaney, tworząc jedną z najbardziej rozpoznawalnych kreacji kobiecych w kinie lat 20. Film ten, będący jedną z największych produkcji swojej epoki, ugruntował jej pozycję jako gwiazdy pierwszego planu i zapewnił jej trwałe miejsce w historii kina. W kolejnych latach występowała regularnie w filmach dramatycznych i romantycznych, budując wizerunek aktorki o dużej naturalności i wyczuciu emocjonalnym. Jej role często opierały się na postaciach młodych kobiet silnych psychicznie, ale jednocześnie wrażliwych, co odpowiadało estetyce kina niemego i oczekiwaniom ówczesnej publiczności. W przeciwieństwie do wielu aktorek swojej generacji Patsy Ruth Miller nie została całkowicie wyparta przez nadejście kina dźwiękowego. W 1929 roku pojawiła się w widowisku muzycznym „The Show of Shows” produkcji Warner Bros., co potwierdza, że posiadała odpowiednie warunki głosowe do pracy w nowym medium. Jej udział w tej produkcji pokazuje, że mogła kontynuować karierę w filmach dźwiękowych, jednak w kolejnych latach stopniowo ograniczała swoją aktywność ekranową, podejmując inne decyzje życiowe. Po zakończeniu intensywnej kariery filmowej skierowała swoją aktywność w stronę literatury. Stała się autorką powieści oraz wspomnień, w których opisywała swoje doświadczenia związane z Hollywood. Szczególne znaczenie ma jej autobiografia „My Hollywood: When Both of Us Were Young” (1988), uznawana za jedno z najbardziej wartościowych świadectw epoki kina niemego. Książka ta stanowi nie tylko osobisty zapis jej życia, ale również cenne źródło wiedzy o funkcjonowaniu przemysłu filmowego w pierwszych dekadach XX wieku. Jej działalność literacka ugruntowała jej pozycję jako jednej z najważniejszych kronikarek własnej epoki. Dzięki niej możliwe jest spojrzenie na Hollywood lat 20. z perspektywy osoby, która była jego częścią od wewnątrz, a jednocześnie potrafiła po latach dokonać refleksji nad jego przemianami. W życiu prywatnym była związana ze środowiskiem filmowym i artystycznym, a jej relacje osobiste często pozostawały w cieniu kariery zawodowej. Jej rodzina, w tym brat Winston Miller, stanowiła ważny element jej życia i dowodziła, że działalność artystyczna była w jej przypadku zjawiskiem rodzinnym, a nie wyłącznie indywidualnym wyborem. Patsy Ruth Miller zmarła 16 lipca 1995 roku w Palm Desert w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek niewydolności serca. Dożyła 91 lat, będąc jedną z ostatnich żyjących aktorek złotej ery kina niemego. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci hollywoodzkiego kina lat 20., a jej kariera stanowi przykład drogi od błyskawicznego odkrycia i spektakularnego sukcesu w epoce kina niemego, przez próbę odnalezienia się w kinie dźwiękowym, aż po świadome przejście do działalności literackiej. Dzięki swoim rolom oraz wspomnieniom zapisała się nie tylko jako aktorka, ale również jako ważny świadek i interpretator historii wczesnego Hollywood.