Robert Cummings, właściwie Charles Clarence Robert Orville Cummings, urodził się 9 czerwca 1910 roku w Joplin w stanie Missouri w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim aktorem filmowym i telewizyjnym. Był synem doktora Charlesa Clarence’a Cummingsa, chirurga związanego ze szpitalem St. John’s w Joplin i założyciela Jasper County Tuberculosis Hospital w Webb City, oraz Ruth Annabelle Kraft. Uczęszczał do Joplin High School, następnie studiował w Carnegie Institute of Technology oraz w American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku, przygotowując się do zawodu aktora. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej na początku lat 30. XX wieku. W początkowym okresie, chcąc zwiększyć swoje szanse zawodowe, posługiwał się różnymi przybranymi tożsamościami scenicznymi, m.in. jako rzekomy Brytyjczyk, co pomogło mu zdobyć pierwsze angaże. Wkrótce trafił do Hollywood, gdzie w drugiej połowie lat 30. zaczął otrzymywać role filmowe, szybko zyskując popularność jako amant i bohater komedii. Na przełomie lat 30. i 40. ugruntował swoją pozycję w przemyśle filmowym, występując w takich produkcjach jak „The Devil and Miss Jones” (1941), „Kings Row” (1942) oraz „Saboteur” (1942) w reżyserii Alfreda Hitchcocka. W kolejnych latach pojawił się również w filmie „Dial M for Murder” (1954) w reżyserii Alfreda Hitchcocka, występując u boku Grace Kelly i Raya Millanda. Występował zarówno w komediach, jak i filmach dramatycznych oraz sensacyjnych, utrzymując status jednego z rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. Równolegle z karierą filmową rozwijał działalność w telewizji. Największą popularność przyniósł mu serial „The Bob Cummings Show”, w którym wcielał się w postać fotografa i który uczynił go jedną z najważniejszych gwiazd amerykańskiej telewizji lat 50. W 1955 roku otrzymał nagrodę Emmy za występ w telewizyjnej adaptacji „Twelve Angry Men” (1954), gdzie zagrał rolę przysięgłego nr 8. W późniejszych latach występował także w serialach „My Hero” oraz „My Living Doll”. W 1960 roku otrzymał dwie gwiazdy w Hollywood Walk of Fame za osiągnięcia filmowe i telewizyjne. Poza działalnością aktorską był związany z lotnictwem. Uzyskał licencję pilota, a następnie instruktora pilotażu, a w czasie II wojny światowej służył jako instruktor lotniczy w Korpusie Powietrznym Armii Stanów Zjednoczonych. Interesował się również fotografią, co znalazło odzwierciedlenie w jego działalności telewizyjnej. Był także propagatorem zdrowego stylu życia, któremu przypisywał swój młodzieńczy wygląd, i opublikował książkę „Stay Young and Vital” (1960). W życiu prywatnym był pięciokrotnie żonaty. Jego żonami były Emma Myers, Vivi Janiss, Mary Elliott, Regina Fong oraz Martha Burzynski. Miał siedmioro dzieci: trzech synów – Roberta, Boba Jr. i Anthony’ego – oraz cztery córki: Laurel, Michelle, Melindę Cameron i Patricię Goldhamer. Zmarł 2 grudnia 1990 roku w Motion Picture & Television Hospital w Woodland Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek niewydolności nerek, powikłanej zapaleniem płuc; w ostatnich latach życia chorował również na chorobę Parkinsona. Został pochowany w Great Mausoleum na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Był jednym z aktorów, którzy z powodzeniem połączyli karierę filmową i telewizyjną. W młodości posługiwał się przybranymi tożsamościami, aby zdobyć pierwsze role sceniczne. Należał do pionierów zdrowego stylu życia w Hollywood i aktywnie promował go w mediach. Jego działalność obejmowała także lotnictwo i fotografię, co wyróżniało go na tle innych aktorów swojej epoki.