Gladys Anna Clare przyszła na świat 13 września 1900 roku w Patten w stanie Maine. Jako dziecko występowała z rodzicami w objazdowej trupie o nazwie „The Flying Georges”, co pozwoliło jej zdobyć wszechstronne wykształcenie sceniczne od najmłodszych lat. W 1919 roku zadebiutowała w kinie niemym pod pseudonimem Gladys George, pojawiając się w filmie „Red Hot Dollars”. Mimo wczesnych sukcesów na ekranie, w latach 20. XX wieku skupiła się na pracy w teatrze, zyskując renomę wybitnej interpretatorki ról dramatycznych na Broadwayu. Jej powrót do Hollywood w erze dźwiękowej okazał się sukcesem. Za rolę w filmie „Valiant Is the Word for Carrie” (1936) otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, przegrywając rywalizację o statuetkę z Luise Rainer. Był to szczytowy moment jej kariery jako gwiazdy pierwszego formatu. Największą rozpoznawalność przyniosły jej kreacje kobiet doświadczonych przez los. W 1939 roku wystąpiła w klasycznym dramacie gangsterskim „The Roaring Twenties”, wcielając się w postać Panamy Smith. To właśnie Gladys George wypowiedziała tam jedną z najsłynniejszych finałowych kwestii w historii kina: „He used to be a big shot”. Aktorka pojawiła się również w innych znaczących produkcjach, takich jak „The Maltese Falcon” (1941), gdzie jako Iva Archer stworzyła podręcznikowy portret neurotycznej, nieszczęśliwej żony, co idealnie wpisywało się w estetykę nurtu noir. Wystąpiła także w nagrodzonym Oscarami dramacie „The Best Years of Our Lives” (1946). Słynęła z umiejętności nadawania głębi psychologicznej postaciom drugoplanowym, co czyniło ją jedną z najbardziej cenionych aktorek charakterystycznych w systemie studyjnym. Życie prywatne Gladys George było burzliwe i często opisywane przez prasę. Aktorka wychodziła za mąż czterokrotnie. Jej trzecim mężem był aktor Leonard Penn, natomiast czwartym Kenneth Bradley, który był hotelarzem i nie był związany z branżą filmową. Wieloletnia walka z alkoholizmem oraz problemy zdrowotne negatywnie wpłynęły na jej karierę w późniejszych latach, przyczyniając się do przejścia do mniejszych ról drugoplanowych. Mimo to nie rezygnowała z pracy, pojawiając się w takich filmach jak „Flamingo Road” (1949) czy „Lullaby of Broadway” (1951). Jej styl gry, charakteryzujący się lekko chrapliwym głosem i naturalną swobodą, pozostawał rozpoznawalny dla widzów aż do końca jej aktywności zawodowej. Gladys George zmarła 8 grudnia 1954 roku w Los Angeles w wieku 54 lat. Przyczyną zgonu był krwotok śródmózgowy, tragicznie powiązany z jej wcześniejszymi zmaganiami zdrowotnymi. Została pochowana na cmentarzu Valhalla Memorial Park w North Hollywood. Jej dorobek artystyczny dokumentuje ewolucję hollywoodzkiego dramatu obyczajowego i kryminalnego. W pamięci historyków kina pozostaje jako aktorka o niezwykłym instynkcie dramatycznym, która potrafiła wnieść autentyzm i tragizm do każdej powierzonej jej roli. Biografia Gladys George to zapis losów artystki, która przeszła drogę od rodzinnych występów w trupie cyrkowej do nominacji Akademii Filmowej, stając się jedną z najbardziej wyrazistych twarzy amerykańskiego kina lat 30. i 40. XX wieku.