Gwili Andre, urodzona jako Gurli Andresen 4 lutego 1908 roku w Kopenhadze, była jedną z najbardziej zjawiskowych postaci wczesnego Hollywood. Jej uderzająca uroda, łącząca skandynawski chłód z egzotyczną elegancją, sprawiła, że okrzyknięto ją „najpiękniejszą kobietą świata”. Karierę rozpoczęła w Europie jako modelka, a do Nowego Jorku przybyła dokładnie w 1929 roku. Niemal natychmiast stała się jedną z najlepiej opłacanych fotomodelek, co przyciągnęło uwagę Davida O. Selznicka. Potężny producent, zafascynowany jej twarzą, podpisał z nią kontrakt dla wytwórni RKO w 1932 roku, widząc w niej potencjalną następczynię Grety Garbo. Debiutowała w 1932 roku w filmie „Roar of the Dragon”, grając u boku Richarda Dixa. Choć produkcja cieszyła się zainteresowaniem, krytycy byli podzieleni co do umiejętności aktorskich Dunki, skupiając się głównie na jej nieskazitelnym wyglądzie. W tym samym roku wystąpiła w dramacie „Secrets of the French Police” (1932). Gwili Andre posiadała magnetyczną obecność ekranową, jednak system studyjny Hollywood często sprowadzał ją do roli dekoracji. W połowie lat 30. jej kariera zaczęła gwałtownie tracić impet, co doprowadziło do zwolnienia jej z kontraktu przez wytwórnię. Próbowała powrócić na ekran w latach 40., pojawiając się w niewielkim epizodzie w głośnym filmie „A Woman's Face” (1941) z Joan Crawford. Jej prawdziwą, ostatnią szansą na odbudowanie pozycji był występ w filmie „The Falcon's Brother” (1942), gdzie otrzymała nieco większą rolę, jednak produkcja ta nie przyniosła oczekiwanego przełomu. Frustracja wynikająca z niemożności powrotu na szczyt oraz bolesne zderzenie z kultem młodości w fabryce snów doprowadziły ją do głębokiej izolacji i narastającej depresji. Życie prywatne aktorki było skomplikowane. Jej pierwszym mężem był agent nieruchomości William Knight. W 1943 roku poślubiła Stanisława Baumana, z którym doczekała się syna, Petera. Mimo prób ułożenia sobie życia poza blaskiem fleszy, Gwili nigdy nie pogodziła się z utratą statusu gwiazdy. Jej dom w Venice stał się miejscem, w którym otaczała się pamiątkami z czasów świetności, co w połączeniu z jej tragicznym końcem stało się pożywką dla wielu późniejszych plotek. Tragiczny finał jej historii nastąpił 5 lutego 1959 roku w Venice w Kalifornii, dzień po jej 51. urodzinach. Aktorka zmarła w wyniku pożaru swojego mieszkania, doznając poparzeń i zatrucia tlenkiem węgla. Choć śmierć uznano za samobójstwo, popularna hollywoodzka legenda głosząca, że Gwili celowo podpaliła stos swoich fotosów i wycinków prasowych w sypialni, jest przez wielu biografów uznawana za ubarwioną wersję medialną tamtego okresu. Ze względu na kremację i brak publicznego nagrobka, postać Gwili Andre spowiła aura zapomnienia. Jej biografia pozostaje przejmującym świadectwem losu artystki, dla której uroda stała się jednocześnie największym atutem i przekleństwem w bezwzględnym świecie Hollywood.