Joan Barclay, właściwie Mary Elizabeth Greear, urodziła się 31 sierpnia 1914 roku w Minneapolis w stanie Minnesota jako córka Williama Greeara i Alice Greear. W dzieciństwie przeniosła się z rodziną do Kalifornii. Karierę rozpoczęła bardzo wcześnie – już jako dziecko pojawiała się w filmach niemych, występując pod nazwiskiem Mary Elizabeth Greear lub Gerda Barclay. W wieku około dziesięciu lat zagrała w „The Gaucho” (1927) u boku Douglasa Fairbanksa. Nazwisko Joan Barclay zaczęła stosować dopiero w połowie lat 30., wraz z rozwojem kariery w kinie dźwiękowym. W latach 30. i 40. stała się rozpoznawalną aktorką filmów klasy B, szczególnie westernów i seriali kinowych, zyskując opinię jednej z „królowych seriali” tamtej dekady. Była silnie związana z wytwórnią Columbia Pictures, gdzie występowała także w krótkometrażowych komediach, m.in. u boku zespołu The Three Stooges. Partnerowała gwiazdom westernu, takim jak Tom Tyler czy Hoot Gibson, często wcielając się w postać „damy w opałach”, która potrafiła wykazać się odwagą i samodzielnością. Jej pierwszym mężem był Leroy Hillman (ślub w 1945 roku). W 1952 roku poślubiła aktora Teda Northa, znanego również jako Michael Ames; z tego małżeństwa miała dwoje dzieci. Ted North był synem aktora Teda Northa Sr., co łączyło ją z kolejną rodziną filmową. Trzecim mężem był Jack G. Slater. Istnieją również źródła wskazujące na wcześniejsze, krótkotrwałe małżeństwo z Williamem Newberrym w latach 30. Zmarła 22 listopada 2002 roku w Palm Desert w Kalifornii w wieku 88 lat. Została pochowana na cmentarzu Desert Memorial Park w Cathedral City w Kalifornii. Joan Barclay należała do grona aktorek, które z powodzeniem przeszły drogę od kina niemego do dźwiękowego, budując stabilną karierę w produkcjach popularnych. Choć nie była gwiazdą pierwszego planu wielkich studiów, stała się jedną z charakterystycznych twarzy seriali i westernów lat 30., a jej ekranowy wizerunek energicznej i odważnej bohaterki zapewnił jej trwałe miejsce w historii amerykańskiego kina gatunkowego. Barclay była znana z tego, że na planach westernów klasy B często sama wykonywała proste ewolucje jeździeckie, co oszczędzało czas i pieniądze producentom. Jej fani szczególnie cenili ją za to, że w przeciwieństwie do wielu innych „dam w opałach”, jej bohaterki rzadko tylko krzyczały – zazwyczaj brały czynny udział w rozwiązaniu akcji.