Florence Vidor była wybitną amerykańską aktorką ery kina niemego, znaną z niezwykłej elegancji, inteligencji i ról wyrafinowanych kobiet z wyższych sfer. Urodziła się jako Florence Arto 23 lipca 1895 roku w Houston w Teksasie. Była córką agenta nieruchomości Johna F. Arto i jego żony Idy. Kształciła się w szkołach publicznych oraz w klasztornej szkole Sacred Heart. Choć od dziecka miała ambicje aktorskie, jej kariera nabrała tempa dzięki spotkaniu z aspirującym filmowcem Kingiem Vidorem. Para pobrała się w 1915 roku i wspólnie wyjechała do Hollywood, aby szukać szczęścia w przemyśle filmowym. Zadebiutowała w filmach męża, ale szybko stała się samodzielną gwiazdą. Pierwszy kontrakt podpisała z wytwórnią Vitagraph w 1916 roku. Sławę przyniósł jej film „Hail the Woman” (1921). W latach 20. stała się jedną z najlepiej opłacanych aktorek i główną atrakcją kasową wytwórni Paramount. Do jej najważniejszych dzieł należą „The Marriage Circle” (1924) w reżyserii Ernsta Lubitscha oraz „The Grand Duchess and the Waiter” (1926). Wycofała się z filmu wraz z nadejściem ery dźwiękowej. Jej jedyny film z elementami dźwiękowymi, „Chinatown Nights” (1929), okazał się dla niej traumatycznym przeżyciem ze względu na trudności techniczne i konieczność dubbingowania części jej kwestii przez inną aktorkę. Miała dwóch mężów. Z Kingiem Vidorem miała z nim córkę Suzanne (urodzoną w 1918 r.). Rozwiedli się w 1924 roku, choć Florence zachowała nazwisko Vidor jako swój pseudonim artystyczny. W 1928 roku poślubiła światowej sławy skrzypka Jaschę Heifetza, dla którego zdecydowała się porzucić aktorstwo. Para miała dwoje dzieci, Robertę i Josepha; Heifetz adoptował również jej córkę Suzanne. Rozwiedli się w 1946 roku. Florence Vidor zmarła 3 listopada 1977 roku w swoim domu w Pacific Palisades w Kalifornii w wieku 82 lat. Pozostawiła po sobie dorobek blisko 60 filmów, z których wiele uznaje się dziś za zaginione.