Urodzony w Seulu Park Chan-wook w czasach licealnych był przykładnym i zdolnym uczniem. Pod koniec edukacji przeżył prawdziwe filmowe objawienie – seans Zawrotu głowy Alfreda Hitchcocka sprawił, że postanowił zostać reżyserem. Jednak wcześniej zdecydował się zostać krytykiem sztuki i ukończył filozofię na uniwersytecie katolickim w Sogan. Fascynacja kinem skłoniła go do utworzenia studenckiego klubu filmowego Club Movie Gang. Ta sama fascynacja sprawił, że w końcu sięgnął po kamerę. W 1988 roku Park Chan-wook zaczął pracować w przemyśle filmowym - trafił na sam dół drabiny kariery w show biznesie. Kolejne kroki stawiał u boku Kwaka Jae-yonga (późniejszego twórcy filmu My Sassy Girl) w czasach, gdy ten był asystentem reżysera. Na początku lat 90., kiedy Kwak Jae-yong rozpoczął pracę jako reżyser, Park Chan-wook został jego asystentem. Dodatkowo pracował przy wielu innych projektach, by zapewnić sobie utrzymanie i zebrać doświadczenie. Park Chan-wook zajmował się sprowadzaniem do Korei zagranicznych filmów, wprwadzął je na ekrany kin, zajmując się w zasadzie wszystkim – tłumaczeniami, opracowaniem,. Zarobione w ten sposób pieniądze zainwestował w swój pierwszy film długometrażowy. W 1992 roku Park zralizował film The Moon I the Sun's Dream. Jego akcja rozgrywa się w Pusan i opowiada historię dwóch przyrodnich braci zamieszanych w gangsterskie porachunki. Pesymistyczny w swojej wymowie film to miejski dramat, w którym jesteśmy świadkami przestępstw i prostytucji. Film poniósł frekwencyjną porażkę, co sprawiło, że upłynęło pięć lat, zanim młody twórca nakręcił swój drugi film. W międzyczasie pracował jako krytyk filmowy, pisał artykuły do gazet, brał udział w programach radiowych i telewizyjnych, komentował dzieła innych reżyserów, ale cały czas marzył o nakręceniu czegoś własnego. W roku 1997 otworzyła się przed reżyserem możliwość zrealizowania drugiego filmu pełnometrażowego. Trio to obraz, który zmierzał w kierunku kina komediowego. Park Chan-wook sam napisał scenariusz, a do współpracy zaprosił swojego przyjaciela, Lee Moo-Younga, który od tego momentu stał się stał członkiem jego ekipy. Trio opowiadało o przygodach grupy wyrzutków (saksofonista, który sprzedaje swój instrument, osierocony kombatant, była zakonnica, która próbuje odzyskać swoje dziecko), próbującej za wszelką cenę zorganizować pieniądze, by uniknąć problemów z policją i gangsterami. Trio odniosło większy sukces frekwencyjny niż poprzedni film Parka, ale rezultaty okazały się wciąż niezadowalające. Reżyser zaczął wątpić czy kiedykolwiek uda mu się zrealizować kolejny obraz. W czasie kolejnych miesięcy odwiedził licznych producentów, by przekonać ich do swojego nowego scenariusza -melancholijnej historii, zatytułowanej Vengeance Is Mine. Po dwóch latach przymusowego braku aktywności zawodowej Park Chan-wook po raz pierwszy spróbował swoich sił w filmie krótkometrażowym. I od razu jego 26-minutowy obraz zakwalifikował się na festiwal w Clermont-Ferrand. Mowa o Judgement, historii inspirowanej dramatycznymi wydarzeniami w Seulu, 29 czerwca 1995 roku, kiedy nagle zapadł się pod ziemię ogromny, pięciopiętrowy sklep Sampung. Zginęło wtedy 501 osób, a 937 zostało rannych. Film był ostrą krytyką kapitalizmu, którą możemy odnaleźć również w innych dziełach tego twórcy. Artystyczny sukces Judgement sprawił,że firma Myung Films zaproponowała Parkowi ekranizację słynnej w Korei powieści Sang-yuna DMZ. W ten sposób powstał wysokobudżetowy projekt JSA: Joint Security Area -thriller polityczny o misternej narracji nawiązującej do Rashomona Akiry Kurosawy czy Wściekłych psów Quentina Tarantino). JSA okazało się prawdziwym sukcesem – w Korei sprzedano 5,6 milionów biletów, co uczyniło z tego filmu największy hit kasowy w historii koreańskiego kina. Park został natychmiast okrzyknięty wielkim talentem i zdobył liczne nagrody na wszystkich koreańskich festiwalach filmowych, oraz zaproszenie do udziału w oficjalnej sekcji konkursowej na MFF w Berlinie. Po JSA Park stworzył cyniczny obraz Pan Zemsta. Film ten zaszokował i wprawił w podziw krytyków na całym świecie oraz został wybrany do oficjalnych sekcji konkursowych wielu międzynarodowych festiwali filmowych, co dodatkowo umocniło reputację Chan-wooka. Jego kolejnemu filmowi o zemście, Oldboy (2003), wreszcie udało się połączyć uznanie krytyków z sukcesem kasowym. Opowieść o mężczyźnie który szuka zemsty po piętnastu latach tajemniczej niewoli podbiła najpierw koreańskie sale kinowe, by ostatecznie zdobyć także Grand Prix na MFF w Cannes 2004. Kolejny film Pani Zemsta, był najbardziej wyczekiwanym koreańskim filmem roku 2005 i okazał się kolejną krwawą opowieścią o wendecie. Najnowsze dzieło Park Chan-Wooka, I'm a Cyborg, but That's OK okazał się wydarzeniem na tegorocznym festiwalu w Berlinie.