Margrethe Woxholt przyszła na świat 15 listopada 1916 roku w Oslo jako córka Kristena Woxholta oraz Kirsten Johanne Woxholt. Oboje rodzice byli Norwegami, przy czym matka aktorki zyskała uznanie jako ceniona kostiumografka pracująca w brytyjskim przemyśle filmowym. Ważnym szczegółem z życia prywatnego artystki było jej pokrewieństwo ze słynnym norweskim podróżnikiem, którym był Thor Heyerdahl, autor wyprawy Kon-Tiki. Dzieciństwo spędziła w Norwegii, jednak to w Londynie odebrała staranne wykształcenie taneczne w prestiżowej szkole Viggo Bielewsky’ego. To właśnie tam wypracowała niezwykłą grację ruchową, która stała się jej atutem na ekranie. Na srebrnym ekranie zadebiutowała w wieku osiemnastu lat w norweskiej produkcji „Sangen om Rondane” (1934), lecz prawdziwe uznanie zdobyła w Wielkiej Brytanii, występując pod pseudonimem Greta Gynt. Dzięki swojej posągowej urodzie i jasnym włosom brytyjska prasa często nazywała ją „brytyjską Jean Harlow” lub „Laną Turner Północy”. Przełomowym momentem w jej karierze był występ w dreszczowcu „The Dark Eyes of London” (1939), gdzie partnerowała aktorowi, którym był Bela Lugosi. Kolejne lata przyniosły jej status ikony brytyjskiego kina popularnego i miano królowej „British Noir”. Wystąpiła w głośnym filmie „Mr. Emmanuel” (1944) oraz w thrillerze „Take My Life” (1947), w którym wcieliła się w rolę śpiewaczki operowej starającej się oczyścić męża z zarzutu morderstwa. Kolejnym istotnym punktem w jej filmografii był udział w dramacie „Dear Murderer” (1947). W 1948 roku podjęto próbę wypromowania jej na rynku amerykańskim. Greta Gynt podpisała wówczas kontrakt z wytwórnią J. Arthur Rank Organisation, która współpracowała z Universal-International przy dystrybucji jej filmów i kreowaniu wizerunku za oceanem. Choć wystąpiła w kilku amerykańskich produkcjach, jej kariera w Hollywood nie osiągnęła takiej skali sukcesu jak ta w Europie. Po powrocie do Wielkiej Brytanii kontynuowała pracę przed kamerą, pojawiając się w takich produkcjach jak „Shadow of the Eagle” (1950) czy „I’ll Get You for This” (1951). Z czasem zaczęła coraz częściej występować w telewizji oraz w teatrze, wycofując się stopniowo z głównych ról pod koniec lat 50. XX wieku. Jej kariera filmowa oficjalnie zakończyła się występem w filmie „The Runaways” (1963). Greta Gynt była trzykrotnie zamężna; jej mężami byli kolejno Christopher Pyke, Gilbert Walter Anthony Gunn oraz Frederick Moore. Ostatnie dekady życia spędziła w Londynie, gdzie wiodła spokojne życie z dala od blasku fleszy, ciesząc się statusem legendy złotej ery brytyjskiego kina. Greta Gynt zmarła 2 kwietnia 2000 roku w Londynie w wieku 83 lat. Pozostawiła po sobie dorobek obejmujący ponad czterdzieści ról filmowych, które dokumentują rozwój brytyjskiego kina gatunkowego. Była jedną z niewielu skandynawskich aktorek, które zdołały na stałe wpisać się w krajobraz kulturowy Wielkiej Brytanii, stając się symbolem profesjonalizmu i ekranowej elegancji. Jej biografia to zapis drogi od tancerki szkolącej się w Londynie do jednej z najbardziej rozpoznawalnych twarzy powojennej kinematografii brytyjskiej, której kreacje w filmach kryminalnych do dziś są analizowane przez historyków kina jako wzorcowe dla tamtego okresu.