Harold Fraser przyszedł na świat 9 listopada 1889 roku w Melbourne w Australii. Karierę artystyczną rozpoczął od występów w grupach wodewilowych, z którymi podróżował po świecie, aż w 1910 roku trafił do Stanów Zjednoczonych. W Hollywood zadebiutował w połowie dekady, przyjmując pseudonim Snub Pollard. Przydomek ten, oznaczający zadarty nos, został mu nadany ze względu na charakterystyczny kształt twarzy, co aktor zaakceptował jako stały element swojego komicznego wizerunku. Szybko stał się jednym z filarów wytwórni Hala Rocha, tworząc wraz z Haroldem Lloydem i Bebe Daniels jeden z najsilniejszych zespołów komediowych tamtych lat. Pollard wypracował unikalny wizerunek ekranowy, którego centralnym punktem były doklejane, wywinięte ku dołowi wąsy, określane w epoce jako „odwrócone wąsy”. W przeciwieństwie do wielu komików tamtej ery, Pollard stał się pionierem humoru opartego na absurdalnych maszynach i skomplikowanych gagach mechanicznych, co później rozwijali tacy twórcy jak Buster Keaton. Przełomowym momentem w jego samodzielnej karierze był film „It’s a Gift” (1923), w którym zaprezentował szereg surrealistycznych wynalazków, w tym słynny magnetyczny samochód. Jako jedna z czołowych gwiazd studia Rocha, Pollard cieszył się ogromną popularnością, a jego filmy dystrybuowane były na całym świecie. Po odejściu od Rocha założył własną firmę produkcyjną, jednak przedsięwzięcie to zakończyło się bankructwem. To zdarzenie zmusiło go do zmiany statusu zawodowego, lecz dzięki ogromnej pokorze i gotowości do przyjmowania nawet najmniejszych ról, stał się „królem epizodów”. W przeciwieństwie do wielu kolegów z branży niemej, pozostał aktywny zawodowo przez kolejne trzy dekady, płynnie adaptując się do ery kina dźwiękowego jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych w Hollywood. W latach 30. i 40. Snub Pollard pojawiał się w setkach filmów, często w rolach niewymienionych w czołówce, ale łatwo rozpoznawalnych dzięki niezmiennemu wizerunkowi. Występował u boku największych gwiazd, pojawiając się między innymi w klasycznym dramacie „Singin’ in the Rain” (1952) oraz w „Limelight” (1952) u boku Charliego Chaplina. W późniejszym okresie stał się niezwykle aktywny w telewizji, biorąc udział w takich produkcjach jak „The Abbott and Costello Show”. Jego zdolność do przetrwania w zmieniającym się przemyśle filmowym była podziwiana przez środowisko; Pollard nigdy nie zrezygnował z pracy, uczestnicząc w spotkaniach pionierów branży i zachowując pogodę ducha mimo utraty statusu wielkiej gwiazdy. Snub Pollard zmarł 19 stycznia 1962 roku w Burbank w Kalifornii w wieku 72 lat po walce z chorobą nowotworową. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills. Jego dorobek filmowy jest imponujący pod względem ilościowym, obejmując ponad pięćset występów na przestrzeni blisko pół wieku. Pozostaje w pamięci historyków kina jako prekursor humoru mechanicznego i jeden z niewielu artystów, którzy potrafili przetrwać drogę od międzynarodowej sławy niemego slapsticku do roli cenionego epizodysty w złotej erze dźwiękowego Hollywood i początkach telewizji. Jego wkład w rozwój gatunku komediowego został uhonorowany gwiazdą na Hollywood Walk of Fame przy 6415 Hollywood Boulevard.