Ian Keith był wszechstronnym amerykańskim aktorem, który w ciągu swojej 43-letniej kariery wystąpił w ponad 350 rolach teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Urodził się 27 lutego 1899 roku w Bostonie. Karierę aktorską rozpoczął już w 1919 roku w bostońskim teatrze repertuarowym, a na Broadwayu zadebiutował w 1921 roku w sztuce „The Silver Fox”. Dzięki wysokiemu wzrostowi, rezonującemu głosowi i posągowym rysom twarzy, szybko zyskał uznanie w rolach szekspirowskich, grając m.in. Hamleta, Makbeta i Otella. Choć zaczynał w kinie niemym („Love's Wilderness”, 1924), prawdziwy rozgłos przyniosły mu filmy dźwiękowe. Był jednym z ulubionych aktorów Cecila B. DeMille’a. Wystąpił w jego wielkich epopejach, takich jak „Pod znakiem Krzyża” (1932), „Kleopatra” (1934) oraz „Dziesięcioro przykazań” (1956), gdzie zagrał faraona Ramzesa I. Często grywał postacie autentyczne, m.in. Johna Wilkesa Bootha w filmie „Abraham Lincoln” (1930) w reżyserii D.W. Griffitha oraz sułtana Saladyna w „The Crusades” (1935). Po śmierci Lona Chaneya był głównym kandydatem do roli „Drakuli” (1931), jednak ostatecznie angaż otrzymał Bela Lugosi. Keith był żonaty cztery razy, a jego małżeństwa z aktorkami często trafiały na łamy prasy brukowej: Blanche Yurka (1922–1926) – rozwód. Ethel Clayton (1928–1931) – rozwód. Fern Andra (dwukrotnie: 1932 i 1934, ze względu na wątpliwości prawne co do pierwszego ślubu) – rozwód w 1935 roku. Hildegarde Pabst (1936–1960) – pozostali małżeństwem aż do jego śmierci. Aktor zmarł 26 marca 1960 roku w Nowym Jorku na skutek ataku serca i komplikacji związanych z wrzodem dwunastnicy. Do niemal ostatniej chwili pozostał aktywny zawodowo – zmarł w trakcie trwania serii spektakli „The Andersonville Trial” na Broadwayu.