David Butler urodził się 17 grudnia 1894 roku w San Francisco w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych jako syn Freda J. Butlera oraz Adele Robbins. Oboje rodzice byli związani ze środowiskiem teatralnym – ojciec pracował jako reżyser i producent sceniczny, a matka była aktorką. Dzięki temu Butler od najmłodszych lat dorastał „za kulisami”, poznając realia sceny i rozwijając zainteresowanie sztuką widowiskową. Karierę rozpoczął jako aktor w epoce kina niemego. Nie był jedynie epizodystą – wystąpił m.in. w filmie „7th Heaven” (1927) w reżyserii Franka Borzage’a, jednym z najważniejszych dzieł kina niemego, gdzie zagrał postać Gobina. Doświadczenie aktorskie pozwoliło mu wykształcić umiejętność pracy z wykonawcami oraz wyczucie rytmu scenicznego, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym jako reżysera. W 1927 roku zadebiutował jako reżyser filmem „High School Hero”, rozpoczynając niezwykle długą i intensywną karierę. Szybko zyskał opinię jednego z najbardziej niezawodnych twórców systemu studyjnego – potrafił realizować filmy sprawnie, terminowo i bez przekraczania budżetu, co czyniło go cennym współpracownikiem największych wytwórni, takich jak Warner Bros. czy Paramount Pictures. Największe sukcesy odnosił w latach 30. i 40., stając się jednym z czołowych reżyserów kina rozrywkowego. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje współpraca z młodą gwiazdą Shirley Temple. Butler wyreżyserował kilka jej największych hitów, w tym „The Little Colonel” (1935) oraz „The Littlest Rebel” (1935). To właśnie on stworzył na ekranie przełomowy duet Temple z Bill Robinson, co miało ogromne znaczenie kulturowe w kontekście relacji rasowych w ówczesnym Hollywood. Temple wspominała Butlera jako swojego ulubionego reżysera, podkreślając jego profesjonalizm i sposób pracy z aktorami. W latach 50. Butler odegrał istotną rolę w karierze Doris Day. Wyreżyserował z nią m.in. musical „Calamity Jane” (1953), który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych filmów aktorki. Day ceniła go za tworzenie przyjaznej atmosfery na planie oraz umiejętność wydobywania naturalności z aktorów. Butler był również jednym z pionierów wykorzystania wczesnego Technicoloru w musicalach, co przyczyniło się do wizualnej atrakcyjności jego filmów. Jego styl reżyserski opierał się na lekkości, płynności narracji i doskonałym wyczuciu komediowego timingu, co czyniło jego produkcje przystępnymi i popularnymi wśród szerokiej publiczności. Wraz z rozwojem telewizji w latach 50. Butler z powodzeniem przeniósł swoją działalność do nowego medium. Reżyserował liczne odcinki seriali, w tym „Leave It to Beaver”, a także aż 58 odcinków serialu „The Deputy” z udziałem Henry’ego Fondy. Pracował również przy popularnym serialu „Wagon Train”, stając się jednym z najbardziej zapracowanych reżyserów wczesnej telewizji amerykańskiej. W życiu prywatnym był przez wiele lat związany z Elizabeth Butler (z domu Sheldon), z którą pozostawał w małżeństwie aż do jej śmierci. Ich związek należał do bardziej stabilnych relacji w środowisku filmowym. David Butler zmarł 14 czerwca 1979 roku w Methodist Hospital w Arcadii w Kalifornii w wieku 84 lat. Przyczyną jego śmierci była niewydolność serca. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills, w sekcji Enduring Faith. Pozostawił po sobie bogaty dorobek obejmujący ponad siedemdziesiąt filmów fabularnych oraz dziesiątki produkcji telewizyjnych. Butler zapisał się w historii kina jako jeden z najważniejszych reżyserów komedii i musicalu złotej ery Hollywood, a jego umiejętność pracy z gwiazdami oraz zdolność adaptacji do zmieniających się realiów przemysłu uczyniły go jedną z najbardziej trwałych postaci amerykańskiej kinematografii.