Henry Stephenson Garraway, znany światu jako Henry Stephenson, urodził się 16 kwietnia 1871 roku w Grenadzie w Brytyjskich Indiach Zachodnich. Wykształcenie odebrał w Anglii, gdzie mimo początkowego braku planów artystycznych, uległ fascynacji sceną i zadebiutował w teatrze w 1896 roku. Przez kolejne dekady budował pozycję wybitnego aktora scenicznego, stając się jednym z najbardziej cenionych wykonawców na Broadwayu, gdzie występował od 1901 roku. Choć sporadycznie pojawiał się w filmach niemych już w drugiej dekadzie i latach 20. XX wieku (m.in. w „The Spender” z 1919 roku), jego właściwa, wielka kariera hollywoodzka rozpoczęła się dopiero po sześćdziesiątce, wraz z nadejściem ery dźwiękowej. Dzięki nienagannej dykcji i wrodzonej elegancji stał się idealnym odtwórcą ról brytyjskich arystokratów, sędziów i mądrych mentorów. Rok 1931 był dla niego przełomowy – to właśnie wtedy zadebiutował w kinie dźwiękowym w filmie „The Sacred Flame”, co otworzyło mu drzwi do statusu ikony ról charakterystycznych. W latach 30. i 40. XX wieku Stephenson stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów Hollywood, pojawiając się w blisko dziewięćdziesięciu produkcjach. W 1931 roku, gdy realizowano epos „Cimarron”, w którym nie wystąpił, aktor koncentrował się na ugruntowaniu swojej nowej pozycji w Fabryce Snów po sukcesie w filmach dźwiękowych. Jego filmografia obejmuje występy w najbardziej prestiżowych tytułach tamtej epoki, takich jak „Little Women” (1933) w reżyserii George'a Cukora, gdzie zagrał pana Laurence’a, czy „Captain Blood” (1935), w którym jako lord Willoughby partnerował Errolowi Flynnowi i Basilowi Rathbone’owi. Stephenson potrafił nadać każdej scenie aurę autorytetu, co czyniło go ulubieńcem reżyserów. Wystąpił również w „The Charge of the Light Brigade” (1936) oraz w „The Prince and the Pauper” (1937), utrwalając swój status „ekranowego patriarchy” Złotej Ery. W życiu prywatnym Henry Stephenson był postacią o tragicznie naznaczonym losie. Jego żoną była gwiazda kina niemego, Ethel Grey Terry, z którą dzielił życie aż do jej śmierci w 1931 roku. Fakt, że jego największy sukces zawodowy w Hollywood zbiegł się w czasie z odejściem ukochanej żony, nadał jego dystyngowanemu wizerunkowi rysu melancholii. Po śmierci Ethel aktor nigdy nie ożenił się ponownie, poświęcając się całkowicie pracy zawodowej. Stephenson był człowiekiem o szerokich horyzontach, cenionym przez młodszych kolegów za profesjonalizm i chęć dzielenia się doświadczeniem. Mimo późnego startu w wielkim kinie, pracował niemal do końca życia, wykazując się doskonałą formą intelektualną, co pozwalało mu na występy w tak zróżnicowanych gatunkach jak dramaty kostiumowe czy thrillery. Henry Stephenson zmarł 24 kwietnia 1956 roku w San Francisco w wieku 85 lat. Przyczyną zgonu były powikłania związane z zaawansowanym wiekiem. Aktor odszedł w spokoju, pozostawiając po sobie dorobek, który stanowi unikalny zapis elegancji i klasy dawnego Hollywood. Został pochowany na cmentarzu Kensico Cemetery w Valhalla w stanie Nowy Jork, spoczywając niedaleko innych wielkich postaci sceny i ekranu. Biografia Stephensona to zapis losów artysty, który udowodnił, że na wielką karierę nigdy nie jest za późno, a rzetelny warsztat teatralny pozwala przetrwać każdą zmianę technologiczną. Został zapamiętany jako aktor, który z ogromną godnością potrafił ucieleśniać ideały starego świata w nowoczesnym medium, stając się niekwestionowaną ikoną kina lat 30. i 40.