Will Walling urodził się 2 czerwca 1872 roku w Sacramento w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim aktorem teatralnym i filmowym, należącym do grona charakterystycznych wykonawców, którzy odegrali istotną rolę w rozwoju kina niemego, a następnie z powodzeniem przeszli do ery dźwiękowej. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej, gdzie zdobył doświadczenie, które później wykorzystał w filmie. Do kina trafił w latach 10. XX wieku i szybko znalazł swoje miejsce jako aktor drugiego planu, specjalizujący się w rolach twardych, zdecydowanych mężczyzn – szeryfów, dowódców, pionierów oraz przedstawicieli prawa. Jego charakterystyczna, surowa fizjonomia i silna prezencja sprawiały, że był często obsadzany w westernach i filmach przygodowych. Najważniejszym momentem jego kariery był udział w filmie „The Iron Horse” (1924) w reżyserii Johna Forda, gdzie wcielił się w postać Thomasa Marsha. Produkcja ta była jednym z najważniejszych i najbardziej widowiskowych westernów epoki kina niemego, a rola Wallinga należy do jego najbardziej rozpoznawalnych osiągnięć. W kolejnych latach występował regularnie w filmach o tematyce westernowej, współpracując m.in. z Tomem Mixem, jedną z największych gwiazd tego gatunku. Pojawiał się w licznych produkcjach, w których utrwalał swój ekranowy wizerunek jako reprezentanta prawa i porządku na Dzikim Zachodzie. W przeciwieństwie do wielu aktorów kina niemego, z powodzeniem przystosował się do wymogów filmu dźwiękowego. Jego głęboki, wyrazisty głos sprzyjał dalszej karierze, dzięki czemu aż do śmierci pozostawał aktywny zawodowo, pojawiając się w filmach początku lat 30., często w produkcjach klasy B. W życiu prywatnym był ojcem aktora Williama Wallinga, co sytuowało go w gronie rodzin związanych z przemysłem filmowym. Zmarł 5 marca 1932 roku w Los Angeles w Kalifornii w wyniku powikłań po operacji. Will Walling zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych wczesnych westernów – solidny, wyrazisty wykonawca ról autorytetu, którego obecność była istotnym elementem klasycznego obrazu Dzikiego Zachodu w amerykańskim kinie lat 20. i początku lat 30.