Irene Dunne była amerykańską aktorką i piosenkarką, jedną z czołowych gwiazd Złotego Wieku Hollywood. Nazywana „Pierwszą Damą Hollywood” za swój styl i elegancję, była ceniona za wszechstronność – z łatwością przechodziła od ról dramatycznych i musicalowych do komediowych. Urodzona jako Irene Marie Dunn 20 grudnia 1898 roku w Louisville w stanie Kentucky, odziedziczyła pasję do sztuki po matce, która była pianistką i nauczycielką muzyki. Dunne uczyła się śpiewu i gry na pianinie, a w wieku 18 lat zarabiała na życie, śpiewając w kościele. Karierę rozpoczęła w teatrze muzycznym, a przełomem okazała się rola w objazdowym musicalu Irene, która przyciągnęła uwagę łowców talentów z Hollywood. Po podpisaniu kontraktu filmowego z RKO Dunne szybko stała się gwiazdą. Jej kariera trwała ponad sześć dekad, a widzowie zapamiętali ją z różnorodnych ról. Wcieliła się w rolę Magnolii w „Show Boat” oraz Sabry Cravat w „Cimarronie”, za którą to kreację otrzymała pierwszą z pięciu nominacji do Oscara dla najlepszej aktorki. Znana była z charyzmatycznych duetów z Carym Grantem. Wspólnie wystąpili w trzech filmach: „The Awful Truth” (1937), „My Favorite Wife” (1940) i „Penny Serenade” (1941). Za rolę w „Nagiej prawdzie” otrzymała trzecią nominację do Oscara. Jej późniejsze role obejmowały postacie matek, co, jak sugerują niektórzy, wiązało się z jej głęboką wiarą katolicką. Została nominowana do Oscara za rolę w „I Remember Mama” (1948). Irene Dunne wycofała się z aktorstwa na początku lat 50., poświęcając się działalności charytatywnej i społecznej. W 1957 roku prezydent Dwight D. Eisenhower mianował ją specjalnym delegatem Stanów Zjednoczonych przy ONZ. W 1985 roku została uhonorowana Kennedy Center Honors za swój wkład w sztukę. Zmarła 4 września 1990 roku w wieku 91 lat w Los Angeles w Kalifornii.