Benjamin Glazer urodził się 7 maja 1887 roku w Belfaście w Irlandii jako syn Roberta (Rubena) Glazera oraz Rebeki Miller, wywodzących się z węgierskiej rodziny żydowskiej. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych zdobył wykształcenie prawnicze, studiując na University of Pennsylvania Law School, gdzie w 1906 roku zdał egzamin adwokacki i uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu prawnika. Początkowo pracował w zawodzie prawniczym, jednak jego zainteresowania szybko przesunęły się w stronę literatury, teatru i działalności translatorskiej, co stało się fundamentem jego późniejszej kariery w przemyśle filmowym. Jednym z najważniejszych osiągnięć jego wczesnej działalności było tłumaczenie sztuki „Liliom” autorstwa Ferenca Molnára, którego dokonał w 1921 roku. Przekład Glazera odegrał kluczową rolę w wprowadzeniu tego utworu do obiegu anglojęzycznego i przez lata stanowił podstawę licznych inscenizacji teatralnych w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Dzięki jego pracy dramat Molnára zyskał szeroką popularność poza Europą Środkową, a jego struktura i tematyka stały się inspiracją dla późniejszych adaptacji scenicznych i filmowych. W dalszej perspektywie właśnie ta linia rozwoju doprowadziła do powstania musicalu „Carousel” autorstwa Richarda Rodgersa i Oscara Hammersteina II, który należy do najważniejszych dzieł w historii teatru muzycznego, a także do jego ekranizacji z 1956 roku ze scenariuszem Phoebe i Henry’ego Ephronów. Do Hollywood trafił na początku lat 20. XX wieku i szybko odnalazł się w środowisku rozwijającego się przemysłu filmowego. Początkowo pracował jako scenarzysta przy adaptacjach literackich i teatralnych, co naturalnie wynikało z jego wcześniejszego doświadczenia. W krótkim czasie zdobył opinię autora potrafiącego przekładać materiał sceniczny na język kina, zachowując jego dramaturgię i emocjonalną siłę. W tym okresie współpracował z wytwórniami Fox oraz Paramount, a jego nazwisko zaczęło pojawiać się przy coraz ważniejszych produkcjach epoki kina niemego. Przełomem w jego karierze była praca nad scenariuszem do filmu „Siódme niebo” („Seventh Heaven”, 1927) w reżyserii Franka Borzage’a. Film stał się jednym z najważniejszych osiągnięć kina niemego, zarówno pod względem artystycznym, jak i komercyjnym. Podczas pierwszej ceremonii wręczenia Nagród Akademii został uhonorowany w kilku kluczowych kategoriach, a Glazer otrzymał Oscara za scenariusz adaptowany. Jego praca wyróżniała się umiejętnością budowania silnych relacji między bohaterami oraz nadawania historii spójnej, emocjonalnej struktury, która odpowiadała nowym oczekiwaniom widowni końca lat 20. W kolejnych latach Glazer kontynuował działalność scenopisarską, pracując przy wielu produkcjach przełomu epok – od kina niemego do dźwiękowego. Wśród jego projektów znalazły się m.in. filmy takie jak „Street Angel” (1928), również związany z twórczością Franka Borzage’a, a także inne melodramaty i adaptacje literackie, które wpisywały się w dominujące nurty ówczesnego kina amerykańskiego. Jego styl charakteryzował się naciskiem na psychologię postaci, klarowną konstrukcję dramaturgiczną oraz umiejętne łączenie elementów romantycznych z realistycznym tłem społecznym. W latach 30. jego pozycja w Hollywood uległa dalszemu wzmocnieniu. Związał się na stałe z wytwórnią Paramount Pictures, gdzie oprócz pracy scenarzysty pełnił funkcje producenckie. W tym okresie uczestniczył w realizacji filmów o dużym znaczeniu zarówno artystycznym, jak i komercyjnym. Szczególnie istotna była jego praca przy adaptacji powieści Ernesta Hemingwaya „Pożegnanie z bronią” („A Farewell to Arms”, 1932), gdzie odpowiadał za scenariusz i współpracował przy produkcji filmu. Był także zaangażowany w rozwój filmów muzycznych i romantycznych, w tym produkcji związanych z wczesną karierą Binga Crosby’ego, co wpisywało się w strategię Paramount polegającą na rozwijaniu kina rozrywkowego opartego na gwiazdach. Glazer należał do grona twórców, którzy potrafili skutecznie dostosować się do fundamentalnych zmian technologicznych związanych z wprowadzeniem dźwięku do kina. Jego doświadczenie teatralne oraz umiejętność pracy z dialogiem sprawiły, że z powodzeniem funkcjonował w nowej rzeczywistości filmowej, w której słowo mówione stało się równie istotne jak obraz. Dzięki temu utrzymał swoją pozycję w branży również w latach 30., kiedy wielu twórców kina niemego nie potrafiło odnaleźć się w nowym systemie produkcji. W 1941 roku osiągnął kolejny znaczący sukces, pracując przy filmie „Arise, My Love”. Za wkład w powstanie tej produkcji otrzymał swoją drugą Nagrodę Akademii w kategorii Best Original Story, którą współdzielił z Johnem S. Toldym, będącym pseudonimem Hansa Székely’ego. Otrzymanie dwóch Oscarów w różnych kategoriach scenariuszowych potwierdziło jego wszechstronność jako twórcy oraz zdolność do pracy zarówno nad adaptacjami, jak i oryginalnymi koncepcjami fabularnymi. Oprócz scenariopisarstwa i produkcji podejmował się również reżyserii, realizując własne projekty filmowe. Choć jego działalność reżyserska pozostaje mniej znana niż praca scenariuszowa, stanowi ważny element jego dorobku i świadczy o szerokim zakresie kompetencji w obrębie sztuki filmowej. Jego kariera obejmowała kilka dekad, od lat 20. aż po lata 50., co czyniło go jednym z tych twórców, którzy aktywnie uczestniczyli w kształtowaniu klasycznego Hollywood na różnych etapach jego rozwoju. Był jednym z członków założycieli Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, co dodatkowo podkreśla jego znaczenie w strukturach przemysłu filmowego. Jego obecność w gronie twórców współtworzących tę instytucję świadczy o uznaniu, jakim cieszył się w środowisku zawodowym już na początku swojej kariery filmowej. W życiu prywatnym był żonaty z aktorką Sharon Lynn, z którą pozostawał w długoletnim związku. Relacja ta łączyła środowisko twórców zaplecza filmowego z aktorstwem, będąc przykładem typowych dla Hollywood powiązań zawodowo-prywatnych. Pomimo swojej pozycji w branży Glazer pozostawał postacią stosunkowo mało medialną, koncentrującą się przede wszystkim na pracy twórczej. Benjamin Glazer zmarł 18 marca 1956 roku w Hollywood w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 68 lat na skutek niewydolności krążenia. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale, jednej z najważniejszych nekropolii związanych z historią amerykańskiego przemysłu filmowego. Pozostaje jedną z istotnych postaci klasycznego Hollywood – scenarzystą, producentem i twórcą adaptacji, który odegrał ważną rolę w kształtowaniu języka filmowego w okresie przejścia od kina niemego do dźwiękowego. Jego dorobek łączy doświadczenia literackie, teatralne i filmowe, a jego praca przyczyniła się do rozwoju scenariopisarstwa jako jednej z kluczowych dziedzin sztuki filmowej.