Emily Marie Bertelsen przyszła na świat 11 grudnia 1919 roku w Marysvale w stanie Utah jako córka mormonów, którymi byli Lane Bertelsen i Mary Ethelyn Windsor. Od najmłodszych lat wyróżniała się posągową urodą i imponującym wzrostem, mierząc aż 175 centymetrów. W latach 40. XX wieku taka wysokość była rzadkością wśród aktorek, co paradoksalnie stało się przeszkodą w jej karierze; wielu niskich amantów, w tym rzekomo aktor, którym był Humphrey Bogart, odmawiało wspólnych występów, by nie wyglądać przy niej drobno. To właśnie wzrost zepchnął ją do ról silnych kobiet i antagonistek, pozwalając jej jednak zdobyć tytuł Miss Utah, a następnie podjąć studia aktorskie u samej Marii Uspienski w Hollywood. Karierę rozpoczęła od radiowych słuchowisk, by w 1941 roku podpisać kontrakt z wytwórnią Warner Bros. Jej głęboki głos oraz przenikliwe spojrzenie sprawiły, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy czarnego kryminału, zyskując przydomek „The Queen of Film Noir”. Przełomowym momentem w jej zawodowym życiu był rok 1948 i występ w filmie „The Force of Evil” u boku aktora, którym był John Garfield. Prawdziwą ikoną gatunku stała się dzięki roli w thrillerze „The Narrow Margin” (1952), gdzie wcieliła się w cyniczną wdowę po gangsterze. Kolejnym kamieniem milowym był występ w arcydziele „The Killing” (1956) w reżyserii Stanleya Kubricka. Reżyser wybrał ją po obejrzeniu jednego z jej niskobudżetowych filmów, zachwycony jej sposobem „mówienia oczami”. Jako Sherry Peatty stworzyła jedną z najbardziej pamiętnych kreacji femme fatale w historii kina, kradnąc każdą scenę swoją drapieżnością. Aktorka często wspominała, że rola u Kubricka była jej ulubioną, ponieważ reżyser pozwolił jej w pełni wykorzystać potencjał intelektualny postaci, nie skupiając się wyłącznie na jej walorach fizycznych. Marie Windsor była niezwykle pracowitą artystką, której dorobek obejmuje ponad siedemdziesiąt filmów i setki występów telewizyjnych. Choć kojarzona głównie z kinem kryminalnym, z powodzeniem występowała w westernach, takich jak „Hellfire” (1949) czy „The Bounty Hunter” (1954), gdzie często sama wykonywała popisy kaskaderskie i świetnie radziła sobie w siodle. W późniejszych latach kariery stała się cenioną aktorką charakterystyczną w serialach „Perry Mason” czy „Murder, She Wrote”. Poza aktorstwem Marie Windsor była utalentowaną malarką i rzeźbiarką, a jej prace cieszyły się uznaniem w środowisku artystycznym Los Angeles. Była również wybitną sportsmenką; wygrywała liczne turnieje tenisowe i golfowe organizowane dla gwiazd Hollywood, co było rzadkością w tamtym czasie. Aktywnie działała w Screen Actors Guild, walcząc o lepsze warunki pracy dla aktorów drugoplanowych. W życiu prywatnym aktorka była dwukrotnie zamężna. Jej pierwsze małżeństwo z liderem zespołu, którym był Ted Steele, zakończyło się szybkim rozwodem. W 1954 roku poślubiła Jacka Rodneya Huppa, byłego koszykarza i agenta nieruchomości, który był synem gwiazdy kina niemego, którą był Lars Hupp. Ich związek trwał 46 lat i był uważany za jeden z najstabilniejszych w Hollywood; para miała syna o imieniu Richard Rodney Hupp. Marie Windsor z powodzeniem łączyła intensywną karierę z życiem rodzinnym, zachowując do końca ogromny dystans do siebie i poczucie humoru. Gdy lekarze pytali ją o wiek tuż przed śmiercią, żartowała, że jutro kończy 81 lat, więc powinni pospieszyć się z leczeniem, aby zdążyła świętować urodziny. Marie Windsor zmarła 10 grudnia 2000 roku w Beverly Hills w wieku 80 lat z powodu zastoinowej niewydolności serca. Zgodnie ze swoją wolą została pochowana na cmentarzu Marysvale Cemetery w swoim rodzinnym mieście w stanie Utah, spoczywając obok męża. Pozostawiła po sobie dorobek, który do dziś jest analizowany jako wzorzec gry aktorskiej w nurcie noir. Jej wkład w rozwój kinematografii został uhonorowany gwiazdą na Hollywood Walk of Fame przy 1549 Vine Street. Do dziś Marie Windsor pozostaje symbolem ekranowej siły i niezależności, udowadniając, że drugoplanowe role mogą trwale zapisać się w pamięci widzów na równi z kreacjami największych gwiazd światowego formatu.