Harry Green, właściwie Henry Blitzer, urodził się 1 kwietnia 1892 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w USA jako syn żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Blitzer było jego nazwiskiem rodowym, natomiast Green przyjął jako pseudonim sceniczny. Wychowywał się w środowisku nowojorskiej społeczności żydowskiej na Lower East Side. Brak jest potwierdzonych informacji o jego formalnym wykształceniu, jednak od młodych lat związany był ze sceną. Zawodowo był aktorem komediowym, którego styl ukształtował się w tradycji teatru jidysz i wodewilu. Karierę rozpoczął w teatrze jidysz, gdzie wypracował charakterystyczny sposób mówienia, akcent i ekspresyjną gestykulację, które stały się jego znakiem rozpoznawczym. Popularność przyniosła mu broadwayowska sztuka „The Kibitzer” (1929), napisana wspólnie z Jo Swerlingiem. Tytułowe określenie – oznaczające osobę wtrącającą się i komentującą cudze działania – doskonale oddawało jego sceniczną i ekranową personę. Sukces sztuki doprowadził do jej ekranizacji, a Green umocnił swoją pozycję jako wyrazisty aktor charakterystyczny. W Hollywood występował głównie w komediach i musicalach przełomu lat 20. i 30. Zagrał m.in. w „Close Harmony” (1929) u boku Gary’ego Coopera i Nancy Carroll, wcielając się w postać Adolpha Levitta. Pojawił się również w filmach takich jak „The Girl Habit” czy „The Florodora Girl”. W późniejszych latach jego kariera w Stanach Zjednoczonych osłabła, jednak odrodziła się w Wielkiej Brytanii, gdzie występował w teatrze i filmach. Był ceniony za role charakterystyczne, m.in. w adaptacjach powieści Charlesa Dickensa, w tym w „Nicholas Nickleby” (1947). W życiu prywatnym był żonaty z Edith Bergman (po ślubie Edith Green lub Edith Blitzer). Para miała jednego syna, Herberta Greena. Harry Green zmarł 31 maja 1958 roku (w niektórych źródłach podawana jest data 1 czerwca 1958 roku) w Londynie, w Fulham Hospital, na skutek ataku serca. Został pochowany na Mount Hebron Cemetery w Queens w Nowym Jorku. Pozostaje przykładem aktora wywodzącego się z tradycji teatru jidysz, który przeniósł swój wyrazisty styl komediowy na sceny Broadwayu i do kina okresu międzywojennego, zachowując rozpoznawalną, charakterystyczną osobowość sceniczną przez kilka dekad kariery.